Nieuws
Zachtjes gniffelend sloten ze de deur van de hotelkamer. Even trokken ze hun jurkjes recht om vervolgens hun armen in elkaar te haken en richting hun eigen hotel, een straat verderop, te gaan. Karin en Suus voelden de roes van de alcohol nog. Dit was een avondje stappen geworden die ze nog lang zal bijblijven. What happens in Ibiza, stays at Ibiza.
Nadat de twee dames de hele dag hadden vertoefd aan het strand, hadden ze zich opgefrist en waren ze naar het buffet gegaan. Karin had Suus gevraagd wat de plannen voor die avond waren. Plannen? Suus was hard in de lach geschoten. Ze waren op vakantie! Dan maak je geen plannen. Daarom opperde Suus om gewoon na het buffet wat leuks aan te trekken en dan te kijken wat het uitgaansleven van Ibiza te bieden had.
Karin voelde een lach op haar gezicht komen. Dat uitgaansleven kende ze nog wel goed. Samen met haar vent had ze in het verleden Ibiza al eerder bezocht. Toen waren ze ook veelvuldig het nachtleven ingedoken. Uit ervaring kon ze stellen dat het daarmee prima in orde zat, hoewel dat geen garantie was voor de situatie na de verstreken jaren. Toch was het vooruitzicht goed.
Toen het buffet verlaten werd, liepen de twee dames omarmd naar hun kamer. Dat ze meer dan vriendinnen waren, was na één dag op de accommodatie voor de goed oplettende medevakantievierders wel duidelijk. Daarvoor zaten de twee dames net iets te veel aan elkaar en vonden hun monden elkaar ook vaker dan gebruikelijk. Karin en Suus hadden lak aan wat andere mensen van hun dachten. Zij waren nu samen op vakantie. Beiden moesten er gewoon even tussenuit. De zomer wilde in Nederland nog niet vlotten en de vent van Karin kon geen vrij krijgen. Dan is het altijd heerlijk dat ze de vrijheid heeft om er tussenuit te gaan met haar beste vriendin. Haar bi-vriendin.
- Hits: 5
- Gegevens
- Geschreven door: Missy
- Categorie: Nieuws
Sinds vier jaar run ik samen met mijn man Ron een kleine brasserie in een buitenwijk van de stad. In de eerste twee jaren hadden we het ongelofelijk druk en konden we er prima van leven. Ons publiek bestond vooral uit kantoormensen die werkzaam waren in het tegenover gelegen bedrijfsverzamelpand. In de crisisjaren leek alles in te storten. Het kantoorgebouw werd gesloten en verkocht aan een ontwikkelaar. Sindsdien staat het leeg en moeten we het doen met winkelend publiek en buurtbewoners.
Gelukkig kregen we de kans om een postagentschap te openen en ging de vlaaienshop failliet. We namen beide activiteiten over, verbouwden een klein deel van onze brasserie en nu hebben we een klein multifunctioneel bedrijfje. Om de verbouwing te realiseren plunderden we onze spaarrekening en leenden we geld van Rons vriend en aannemer Karel. Zijn werklieden deden het zware werk van de verbouwing en sindsdien staan we ruim tienduizend euro bij hem in het krijt. We betalen maandelijks rente en aflossing en hebben afgesproken dat we extra aflossen zodra we de kans hebben.
Elke ochtend open ik al om halfnegen de deuren van ‘Martine’s Brasserie’ en ‘s avonds rond zessen sluit ik die weer. Geholpen door Ron en onze stagiaire Joyce kunnen we de touwtjes net aan elkaar knopen. We zijn Karel dankbaar voor zijn hulp. Zijn lening hebben we buiten de boeken gehouden zodat we hem zwart kunnen betalen als de omzet dat toelaat. Vandaag komt Karel langs om zijn geld te halen. Helaas hebben we al drie maanden achterstand omdat we onverwacht onkosten hadden aan de koeling.
Het is rond elven als Karel binnen komt en zoals gebruikelijk aan een tafeltje achter in de brasserie gaat zitten. Hij lijkt vrolijk en zit druk te bellen als Ron twee koffie maakt en bij hem aan tafel gaat zitten. De mannen kletsen, ik zie Ron glimlachen en instemmend knikken. Hij wenkt me dat ze nog wat koffie willen.
Even later voeg ik me bij ze aan tafel. Ik zoen Karel op zijn wang en vraag hoe het gaat. Hij steekt zijn duim op en zegt, “niks te klagen, nou ja…bijna niks.” Even slaat de schrik op mijn keel, zou hij moeilijk doen om het geld. Karel pikt mijn schrik direct op, glimlacht en zegt dan, “hey, we zijn vrienden, geen zorg om het geld, dat regelt zich ooit wel.” Reflexmatig leg ik mijn hand op die van hem, mijn lippen bewegen en ik zeg onhoorbaar, “bedankt.” Zijn knipoog stelt me gerust en als hij even later voorstelt dat we weer een keer een borrel moeten komen drinken ben ik helemaal gerust.
Als ik ‘s avonds naast Ron op de bank zit begint hij over zijn gesprek met Karel. Hij heeft een afspraak gemaakt om zaterdagavond een borrel te gaan drinken en door te praten over onze schulden en de wijze waarop we het terug kunnen verdienen. Daarnaast heeft Karel ons gevraagd de catering te verzorgen voor een feestje. Ik knik tevreden, mooi dat Karel ons daarvoor vraagt, dan kunnen we wat extra’s verdienen. Ron stemt me gerust, met Karel komen we er wel uit.
- Hits: 8
Een lang gekoesterde droom is uitgekomen, we hebben een vakantiehuisje gekocht.
Alleen is het wel vervelend dat ik er de meeste tijd zelf moet doorbrengen. Mijn man is erg druk en komt alleen maar in het weekend.
Hij heeft het enorm druk met de zaak en zoals hij zei, “dan heb jij ook wat om te doen, kun je het lekker zelf opknappen en heb je alle vrijheid.”
Na het failliet gaan van mijn vorige baas, is het erg moeilijk een nieuwe baan te vinden en het is niet dat we dat nodig hebben, dus hebben we afgesproken dat ik ga proberen het oude huisje op te knappen.
Hij weet dat ik graag klus en er is weinig tot niets dat ik niet kan, dus dat zit wel goed. Het is een oud boerderijtje met een flinke lap grond eromheen. Een oude boomgaard met hoogstam bomen, volgens de makelaar zijn het appel, peren, kersen en pruimen. Een groentetuin met van alles en twee bouwvallige schuren. Ik klus liever dan dat ik in de tuin werk, dus Willem doet in het weekend het buiten werk en ik klus heerlijk binnen. Willem heeft weleens gezegd dat ik twee rechterhanden heb en ik waarschijnlijk in een vorig leven aannemer ben geweest.
Een van de dingen die ik heb moeten laten doen is het repareren van het rieten dak, daar heb ik me niet aan gewaagd. Toen de rietdekkers bezig waren liep ik zoals gewoonlijk in oude kleren rond en toen ik was blijven haken aan een spijker en er in mijn overall een flinke scheur zat, hing mijn ene borst er bijna uit.
Tussen haakjes, een bh draag ik thuis nooit.
De jongste van het stel mannen zag me bezig en viel bijna van het dak.
Ik heb me maar snel omgekleed want hoewel het dak bijna tot aan de grond komt en de smak nooit heel erg kan zijn, wil ik het toch niet op mijn conto hebben dat er iemand gewond raakt door mijn blote borst.
Ik moet wel zeggen dat ik me best een beetje trots voelde dat een jonge kerel nog aandacht had voor dat oude lijf van me.
- Hits: 72
Het is nauwelijks licht als ik de deur achter me dicht trek. Eerst maar eens wat strekoefeningen doen voor ik aan mijn gebruikelijke ronde van tien kilometer begin. Als ik voldoende ben opgewarmd loop ik de poort uit en begeef me op weg. Vijfhonderd meter verder laat ik de straat waar ik woon achter me. Een wandelpad leidt het park in, altijd een mooi stuk van mijn ronde, het park dat ik twee kilometer verder weer achter me laat. Dan ren ik een stuk langs het water, waar de wind behoorlijk als spelbreker dienst doet. Gelukkig interesseert de tijd die ik nodig heb voor de tien kilometer me niet en ik weersta de tegenwind gelaten. Als de vaart zich splitst volg ik de weg naar rechts, neem de fietsbrug, om vijfhonderd meter verder een volgende brug te nemen die naar het industrieterrein voert. Het minst mooie gedeelte van de route, maar wil ik terug thuis komen zit er geen andere mogelijkheid in. Uiteindelijk verlaat ik het terrein, volg het fietspad dat langs het sportveld meandert, ga dan rechtsaf de brug over en zie mijn straat weer voor me liggen. Net voor ik de poort weer achter me dicht trek zie ik de overbuurvrouw haar voordeur achter zich dicht trekken. Twee maanden woont Monica nu tegenover ons en elke keer als ik haar zie valt me op hoe mooi ze wel niet is. Ze zal een jaar of dertig zijn, een brunette met lange haren die tot ver over haar schouders vallen. Een mooi figuur bezit ze, met een paar prachtige tieten, die ze maar wat graag laat zien. Ze zwaait uitbundig naar me en natuurlijk beantwoord ik haar groet. Even praten we met elkaar en nemen net zo snel weer afscheid van elkaar. Een onschuldig praatje, zoals bijna elke ochtend plaats vindt.
Eenmaal binnen loop ik snel naar boven en stap onder de douche, na mijn kleren in de wasmand gegooid te hebben. Terwijl het water mijn lichaam van het zweet verlost denk ik na over Monica. Echt een vrouw die mijn pik doet steigeren, een vrouw waar ik vroeger zonder blikken of blozen achter aan gegaan zou zijn. Met de nadruk op vroeger, want eerlijk is eerlijk, sinds ik een relatie heb met de donkere Harriet weet ik mij in te houden en monogaam door het leven te gaan.
Ik draai de douche dicht, droog me af en loop naar de slaapkamer. Normaal kleed ik mezelf snel aan en bereid beneden een ontbijtje, maar als ik Harriet daar zo zie liggen bedenk ik me. De lakens zijn van haar afgegleden en naakt ligt ze daar, haar kont verleidelijk naar achteren. Jezus, wat is het toch een lekker ding! Ik kan me niet inhouden en nestel me achter haar, mijn armen sla ik om haar heen. Ze duwt zich naar achteren, een tevreden kreun ontsnapt er aan haar lippen. Mijn handen vinden haar grote tieten en zacht begin ik ze te masseren. Ik merk aan alles dat ze er van geniet, iets wat ook voor mezelf geld. Mijn pik drukt tegen haar billen aan, duidelijk in opgewonden toestand. Ik heb wel zin in een wilde neukpartij deze ochtend, maar Harriet denkt hier anders over.
“Nu niet,” zucht ze, “je weet dat ik om elf uur bij mijn moeder moet zijn.”
“Iets later maakt toch niet uit?” probeer ik het nog, maar ze glipt al uit het bed.
Ze loopt naar het raam toe en trekt de gordijnen open. Fel zonlicht komt naar binnen en Harriet werpt een blik naar buiten. Ik kom ook overeind, ga achter Harriet staan en neem opnieuw haar tieten beet. Zo blijven we een tijdje staan, genietend van het moment. We zien hoe Monica terugkeert van het boodschappen doen en haar auto aan de overkant parkeert.
“Jij vindt haar mooi, of niet?” vraagt Harriet verrassend genoeg.
“Ze is inderdaad mooi,” moet ik beamen, na even te hebben geaarzeld.
“Mooier dan ik?” vraagt Harriet verder.
- Hits: 27
We hadden het totaal niet zien aankomen! Wat begon als een middagje fijn wandelen in de bergen van Tirol eindigde in een natte en glibberige klauterpartij. Vanuit het niets, althans voor ons tweeën, kwamen er dikke donkere wolken over de bergen heen schuiven en zakten langzaam omlaag tot we ingesloten waren en de zware regen ons teisterde. Als echte groentjes waren we in de ochtend totaal onvoorbereid aan een toch wel stevige wandeltocht van zo’n vijftien kilometer naar de berghut begonnen, met het plan ook weer dezelfde dag in het dal terug te keren. Behalve stevige wandelschoenen bestond onze uitrusting slechts uit een klein rugzakje met twee flesjes water en wat koekjes en snoep want halfweg de tocht zouden we ook al een berghut passeren waar we wat konden eten. Voor de rest hadden zowel Frank als ik een gewone spijkerbroek aan en een shirt. Toen we uit het dal vertrokken was het stralend weer en dus hadden we een dikke trui en een jas niet nodig gevonden. In minder dan geen tijd waren we dan ook tot op ons vel nat!
Omdat we volgens de schaarse wegbewijzeringbordjes binnen een kwartier bij de berghut zouden moeten zijn, vonden we omdraaien geen optie en ploeterden we door over het inmiddels van de modder glibberige smalle bergpaadje langs de steile wand. Genieten van het uitzicht deden we allang niet meer en met de blik op oneindig haastten we ons omhoog.
Bibberend van de kou bereikten we de berghut en stapten via een gang het kleine restauratiegedeelte binnen. De waard keek ons met een grijns op z’n gezicht aan en we konden hem horen denken ‘domme toeristen’. Ook een wat ouder echtpaar, de enige gasten, keek ons meelijwekkend aan. En ze hadden gelijk! De waard kwam op ons toelopen en zei: “Na was macht Ihr denn? Komm mal mit, die Kleider müssen schnell aus bevor Ihr krank wird! Wir müssen die Sachen mal schnell trocknen, nicht?“
Hij ging ons naar een deur naast een grote, uit groene keramische tegeltjes opgetrokken kachel. Het bleek een Skiraum te zijn en het grootste gedeelte van de kachel stond in deze ruimte, inclusief het deurtje waardoor de houtblokken naar binnen gingen.
“Kom, trek vlug jullie kleding uit,” zei hij vriendelijk, “ik pak even wat handdoeken en dekens waar je jezelf in kunt rollen totdat jullie kleren droog zijn.”
Ik trok met veel moeite mijn kletsnatte shirt over m’n hoofd uit en intussen was de waard al terug met handdoeken en een paar warme fleecedekens. Hij pakte mijn shirt aan, wrong het uit, klopte het uit en hing het gladgestreken over de stenen mantel van de kachel heen.
“Zo, da’s één,” lachte hij en stelde zich voor als Manfred, ‘Mannie für Freunde’. “Marieke,” zei ik terwijl ik mijn hemdje aangaf. Manfred keek goedkeurend naar mijn in een blauwe beha gevangen D-cup. Ik bukte me om m’n schoenen en sokken uit te doen en toen ik overeind kwam zag ik dat Frank al in z’n blote buik stond en z’n broek aan het afstropen was. Al onze kleding werd door de waard uitgewrongen en netjes op de kachel gelegd. Ik stroopte mijn broek over mijn billen en zag zijn blik nu meteen naar mijn in m’n blauwe string onbedekte blote billen glijden. Hij grijnsde vrolijk en zei: “Willkommen ihr beide!”
- Hits: 29