Concept Story's T tm Z

Gegevens

Geschreven door: Concept Studio

Categorie: Concept Story's T tm Z

Toen Frederick het badhuis verliet, was het onder de last van een diepe neerslachtigheid. Het was zijn eerste bezoek geweest en hij was ernaartoe gegaan omdat knaap in het park het huis had vermeld als een veiliger oord om sensatie te beleven dan het struikgewas, waar hij zou kunnen afgeranseld en misschien wel vermoord worden.

Vanaf het moment dat hij het toegangsgeld had betaald aan de verachtelijke kerel achter de balie, had hij het gevoel gehad dat hij in een nachtmerrie was verzeild.
In de donkere kamer van de hoogste etage had hij in paniekerig stilzwijgen gestaard naar de door elkaar wriemelende lichamen op de vloer.  Nog nooit, zelfs niet in pornofilms had hij seks gezien van zo'n laag allooi. Zich tegen de wand aandrukkend, had hij afschuw voor zichzelf gevoeld omdat hij zo laag gevallen was.

En waarom?
Hij kon niet langer de schuld op de schouders van Angela laden. Als zij de kneep niet kende om seks opwindend te maken en hem tijdelijk afkeer voor vrouwen had ingegeven door haar schandelijk gedrag, kon hij geen verklaring vinden voor het feit dat hij zichzelf niet meer meester was gebleven. In plaats van zich tot de andere vrouw, tot Lydia te wenden, en dan naar huis te rennen om zijn indiscretie op te biechten, had hij zijn avontuur in het geniep moeten doorzetten.
Hij zou zelfs verstandiger zijn geweest als hij Angela op een andere manier had benaderd. Nu begreep hij hoe ze zich moest gevoeld hebben toen hij haar meedeelde dat hij het inzicht koesterde een minnares te nemen.
Als hij slechts gewag had gemaakt van zijn seksuele onvoldaanheid was ze misschien bereid geweest om te proberen zich meer hartstochtelijk aan te stellen.

Terwijl hij over al deze zaken piekerde, had hij een hand op zijn been gevoeld en die hand baande zich een weg langs zijn dij. Zijn eerste ingeving was geweest de hand weg te duwen, maar de aanraking had hem zo dringend en zo aangenaam toegeleken!
Nu ik hier toch ben, had hij geredeneerd, kan ik er net zo goed mee doorgaan.
Zijn fallus was stijf geworden en zulks bijna onmiddellijk. Toen de hand die bereikt had, stond hij rechtop en klopte van de anticipatie. Een paar strelingen en elk gevoel van schaamte was verzwonden. Hoewel hij het schouwspel in de kamer afschuwelijk had gevonden, had hij de verleider laten begaan.
Een homoseksuele ervaring te meer, had hij gedacht, en dan ben ik er overheen. Het is werkelijk niks voor mij! In een moment van wanhoop zijn lul in een hongerige mond te stoppen, zou voldaan hebben, maar toch miste hij het zachte van een vrouwenlijf onder hem, de heerlijke geur van haar haren en het opwindend aanvoelen van haar borsten.

Doe voort! Doe wat van je verwacht wordt en maak dan dat je hier wegkomt!
Hij had tegen zijn zin de hand opgeheven om de knaap bij de schouders te vatten en hem op de knieën te dwingen, maar toen hij het hete vlees onder zijn vingers had gevoeld had hij geweten dat het de huid van een vrouw was.
Zijn hand was naar haar zware borsten gegleden en hij had hijgend gestameld: "Jij bent een..."
Haar hand had zich echter op zijn mond geklemd om hem het zwijgen op te leggen. Als hij zich als een outsider beschouwde, wat moest zij dan gevoeld hebben?
Ze had zich in de curve van zijn lichaam genesteld en hij had de vroegere opwinding weer voelen opwellen, hetzelfde onbeschrijflijke genot dat hij in het begin van zijn huwelijk met Angela gemaakt had. Hij had de ogen dicht geknepen en zich ingebeeld dat het Angela was die zich tegen hem aandrukte, dat ze thuis in hun slaapkamer waren en niet in een krocht voor gedegenereerde homo's.

De vrouw leek echter helemaal niet op Angela. Ze kende een honger naar seks die zijn vrouw sedert lange tijd vergeten had of verkoos te negeren. Ze had niet alleen zelf uitzinnig genoten, maar ze had ook geweten hoe een man te behagen.
Als een man die hunkert naar seks had hij zijn lul in haar lillende kut gedreven en er zijn testikels nog bij willen rammen. Ze was ergens opgeklommen, op een verwarmingsbuis, naar hij vermoedde, zodat ze op hoogte van zijn kruis stond. Hij had zich op zijn tenen gezet om in haar kut te kunnen stoten.
Ze had hem bijna het evenwicht doen verliezen toen ze de benen rond zijn lendenen had geslagen. Ze was de aanvallende partij geworden en dat had hem nog meer opgehitst.
Het had niet lang geduurd alvorens zijn orgasme gekomen was. Telkens en telkens opnieuw had hij het vocht van zijn passie in haar geschoten en toen ze bijna te zwak was geworden om op de benen te kunnen staan had hij haar van zich opgetild en tegen de wand gezet.

Hij had niet geweten wat hij haar had kunnen zeggen. Hoe vertel je aan een vrouw dat ze de beste kut is die je ooit geneukt hebt? En, vooral, hoe vertel je zoiets aan een vrouw die je niet kunt zien?
En als ze hem dan uitlachte?
Dat zou hij niet kunnen verdragen. Hij vond het dan maar beter zich ijlings uit de voeten te maken. Het allemaal als een gave herinnering bewaren. Het niet bederven door het stellen van vragen, toe te geven aan de drang haar te verzoeken samen met hem te vertrekken.
Wat zou er gebeuren als ze dan in het licht kwam en lelijk als de nacht was?
Ze kon niet mooi zijn. Als ze mooi was, wat kwam ze dan zoeken in een oord als het badhuis?

Hij was ijlings heengegaan. Hij had links noch rechts gekeken en de handen weg geduwd die in het duister naar hem werden uitgestoken. Hij had de donkere kamer verlaten, had zich snel aangekleed en was in de nacht verdwenen.
Hij was naar de pier gereden en had daar zijn auto geparkeerd en nu zat hij daar te prakkiseren wat hij moest aanvangen om weer vrede en rust in zijn bestaan te brengen.
Er was een vrachtboot die in een dok aanlegde. Hij zag de scheepslichten en de zeelui die over het dek liepen om alles klaar te maken voor het meren.
Als hij een andere man was geweest dan Frederick Wallis, president van zijn eigen onderneming, echtgenoot en eerbiedwaardig lid van de maatschappij van San Francisco, zou hij eraan gedacht hebben zich te laten aanmonsteren op een schip, om het even welk schip met bestemming naar om het even welke haven. Maar hij was Frederick Wallis. Hij kon niet wegvluchten van de problemen die hem dwars zaten. Het lag niet in zijn aard. Hij had al dikwijls in de kranten gelezen van mannen die de wijde wereld introkken om een nieuw leven te beginnen en waarvan men nooit meer gehoord had.

Hij vroeg zich af waar ze nu konden zijn. Had hun verdwijning dan een oplossing gebracht voor de problemen die hun naar de vergetelheid gestuurd hadden?
Hij betwijfelde het.
Hij vermoedde dat de meesten probeerden te ontkomen aan zeurende vrouwen, zonder er ook maar even aan te denken dat zijzelf de reden konden zijn waarom hun huwelijk op de klippen was gelopen. En als ze dan - in bigamie - een nieuwe vrouw namen of zich een maîtresse aanmaten, zouden ze opnieuw vaststellen dat ze zich door de verkeerde vrouw hadden laten strikken.
Hij kon de schuld van zijn onvoldaanheid niet integraal op Angela schuiven. Ze had bij vele gelegenheden verkeerde beslissingen genomen, zoals bij haar de reactie op Lydia, maar korte tijd nadat hij haar op overspel met twee negers had betrapt in de flat boven de garage, had zich bij haar een metamorfose voorgedaan.

Ze had geprobeerd beter te worden en hij had haar zwakke pogingen afgestoten als een verwend kind dat zijn ouders niet kan vergeven vergeten te hebben het geschenk gegeven waarop het had gevraagd.
Hij stak een sigaret op, deed een flinke haal en voelde de rook in zijn keel branden. Tegen de tijd dat hij de laatste haal deed, was zijn besluit genomen.
Hij startte de motor en reed weg van de haven. Hij reed snel, in de hoop thuis te komen alvorens Angela zich voor de nacht terugtrok.

Toen Angela voelde dat Martin haar van de vloer optilde barstte ze onbeheerst in tranen los. Opeens kon het haar niet meer schelen waar ze was; ze bekommerde zich niet langer om de kamer vol flikkers, noch om de gevolgen waarop haar aanwezigheid uitdraaiden.
"Het is een poederdonsje!" hoorde ze iemand uitroepen.
Een dof gemompel verspreidde zich in de donkere kamer.
"Wie heeft die slons hier, verdomme, binnen gelaten? Gooi haar op straat!"
Toen de deur achter Martin dichtging, verborg ze het gezicht in zijn hals en bleef hartstochtelijk snikken. Hij droeg haar van de trappen naar hun kamer en legde haar op bed. Toen hij bij haar neerknielde, draaide ze het gezicht naar de wand omdat ze hem niet meer wou zien.
"Ga alsjeblieft weg!" smeekte ze.

Zijn aanwezigheid maakte haar misselijk. Hij was er het bewijs van hoe laag ze al gezonken was sinds de eerste avond dat ze hem ontmoet had. Als en in een riool speelt, bevuil je je, had ze eens iemand horen zeggen. Nu was ze meer dan bevuild.
Ze was een deel geworden van de riool, een deel van het leven dat Martin en zijn lesbische vriendinnen leefden, van zijn bestaan als mannelijke hoer en zijn haat jegens vrouwen die schuilging achter een mom van zelfzucht.
Ze was geen haartje beter dan de prostituees die rond een koffiehuis hingen of dan de mietjes daarboven achter hun schild van duisternis.

Ze voelde dit alles bijzonder sterk aan omdat het Frederick was geweest die haar de heerlijkste momenten van seksueel genot had bezorgd. Frederick, die ze zo dikwijls in bed had afgewezen, had haar geneukt zonder te weten wie ze was en had haar zich precies dat doen realiseren wat ze had gemist en wat ze aan haar echtgenoot had verloren. Niet alleen hield ze van hem, maar hij had haar de fysische bevrediging bezorgd die ze meende te ontberen, de bevrediging die ze bij andere mannen was gaan zoeken.
Bij Martin!
"Laat me alsjeblieft alleen!" zei ze nog eens.
Ze hoorde hem overeind komen en wist dat hij naast haar stond en op haar neerkeek. Ze kon zich de haat in zijn blik voorstellen. Ze dacht dat ze hem een verklaring schuldig was, maar hoe had ze het kunnen verklaren?
"Als je me weer eens aan de deur zet", zei hij, "moet je niet verwachten dat ik nog terugkom. Ik ben geen jo-jo-baby!"
"Ik zal nooit meer terugkomen", verzekerde ze hem.
Ze bleef met het gezicht naar de wand toe liggen terwijl hij zich aankleedde.
Niet alleen wou ze hem nooit meer terugzien, maar ze wenste hem zelfs niet te zien vertrekken. Ze had haar laatste nacht doorgebracht met Martin Sylvester Hammond.
"Ben je wel zeker dat je wilt dat ik heenga?"
Opeens voelde ze aan dan ze Martin begreep. Zijn mysterie werd haar nu duidelijk, en het was dat er helemaal geen mysterie was. Hij was wat hij leek te wezen - een knappe, maar geestelijk bekrompen sloddervos die eropuit was haar en om het even welke vrouw te nemen die hij kon krijgen.

"Ja, daarvan ben ik zeker."
"Blanke schorremorrie!" beet hij vantussen de tanden.
Ze hoorde hem door de gang weglopen naar de hal en de deur achter zich dichtslaan. Ze had willen lachen. Hoe vaak had ze er zich op betrapt dat ze op het punt had gestaan hem een 'nikker' te noemen en nu was hij het die haar met gelijke munt betaalde.
Ze wachtte nog tot hij de tijd had gekregen om de lobby te verlaten. Dan kleedde zich aan, vergat haar pet en liet de haren los op de rug hangen. Toen ze de trappen afliep en de hal doorkruiste, was ze zich bewust van de verbaasde blikken die haar volgden.
Buiten gekomen bleef ze staan en zoog diep de koele nachtlucht in haar longen.
Hoewel ze zichzelf voelde alsof een zware last van haar schouders was weggevallen door zich van Martin te ontdoen, maakte ze zich geen zorgen om zijn toekomst. Ze wist dat hij spoedig een andere vrouw zou aanklampen.
Als hij het niet deed mocht hij, voor haar part, wegzinken in de hel die hij voor zichzelf had geschapen.
Net zoals zij in haar eigen hel zou wegzinken.
Ze deed een taxi stoppen en nam plaats op de achterbank. De chauffeur staarde haar aan toen ze hem haar bestemming gaf. Ze kon zijn ogen zien in de achteruitkijkspiegel en wendde het hoofd af om zijn blik niet te kruisen.

"Bent u wel helemaal zeker, mevrouw? Het restaurant daar is gesloten, ik zie geen andere aanleiding om op dit uur van de nacht naar Golden Gate Bridge te gaan."
Ze wist dat hij haar intenties had doorzien. Hij scheen er tenminste om bezorgd dat een menselijk wezen het voornemen koesterde afscheid te nemen van de onrechtvaardigheden van het leven.
"Mijn man is tolontvanger", loog ze hem voor. "Ik haal hem gewoon daar af en dan rijden we samen naar huis."
"O, ik snap het al!" lachte hij. 
Hij reed verder alsof hij haar geloofde.

Toen Frederick thuiskwam, vond hij Angela daar niet. Hij doorzocht de kamer, de flat boven de garage en de keuken en liep dan terug naar haar kamer omdat hij opeens begon te vrezen dat haar bagage kon verdwenen zijn. Alles was er nog!
Hij begaf zich naar de salon, knipte alle lichten aan en begon over en weer te lopen om op haar thuiskomst te wachten. Hij bedacht dat er wel duizend plaatsen waren waar ze kon gegaan zijn... een late bioskoopvertoning of op bezoek bij een vriendin. Welke vriendin? Misschien, dacht hij, heeft ze weer een van die nikkers opgezocht waarmee hij haar op die avond in de kamer boven de garage had betrapt.
Als dat zo was, kreeg hij zijn verdiende loon! Ze had haar best gedaan om zijn vergiffenis waardig te worden, maar hij had haar afgestoten.
Nu hij de vaste overtuiging had ze ze nog iets goeds van hun huwelijk hadden kunnen maken, had haar eenzaamheid haar van hem verdreven.
De telefoon rinkelde in de hal en het klonk nog dringender door 't late uur en de doodse stilte in het huis. Hij spoedde zich naar beneden om de oproep te kunnen beantwoorden, die wel eens van Angela zou kunnen zijn.
"Mijnheer Wallis?"
De mannenstem was diep en koel en onpersoonlijk.
"Spreekt u mee", mompelde Frederick in de hoorn.
"Hier sergeant Montalvo van het Vijfde Politiedistrict."Frederick's hart kromp ineen en er kwam een krop in zijn keel.
"Is... er... een... ongeval... gebeurd?" stotterde hij. "Mijn vrouw? Grote god, maak dat het niet waar is!"
"Nou, niet precies", zei de stem. "Uw vrouw werd hierheen gebracht door een taxichauffeur die me vertelde dat ze hem had gevraagd haar naar de Golden Gate Bridge te voeren. Ze had hem verteld dat haar man daar werkte, maar de chauffeur had het vermoeden dat het om een zelfmoordpoging ging."

"Zelfmoord, zelfmoord!"
Het woord echode door zijn brein. Zover was ze dan gekomen.
"Mag ik haar komen ophalen?" vroeg Frederick. Hij voelde het bloed in zijn slapen kloppen.
Sergeant Montalvo talmde met zijn antwoord.
Tenslotte vroeg hij: "Is zoiets vroeger al gebeurd, mijnheer Wallis? Heeft uw vrouw in het verleden nog geprobeerd zelfmoord te plegen?"
"Nee! Nooit!" verzekerde hij hem.
"Misschien kunnen we haar beter naar een ziekenhuis voeren."
"Nee! Doet u dat alsjeblieft niet!" riep Frederick uit. "Laat haar dat niet doorstaan! Ik verzeker u dat het nooit meer zal gebeuren."
"Ze schijnt niet van plan me zelf die verzekering te geven", ging de politieman verder. "Ik feite is ze hysterisch geworden toen ik haar zei dat ik u zou telefoneren. Ze zei dat u er geen barst zou om geven, en dat u gelijk had."

Frederick omklemde de hoorn zo krampachtig dat hij zich verplicht zag hem in de andere hand te nemen.
"Mag ik, alstublieft, met haar praten?" smeekte hij.
Hij hoorde dat de politieman de hoorn van zijn mond weghaalde om Angela mee te delen dat haar man met haar wenste te praten. Gedurende de langdurige pauze die volgde, telde Frederick de seconden die weggetikt werden door de grootvadersklok in de hal.
Hij herhaalde bij zichzelf het woord 'alsjeblieft' bij elke tik.

Alsjeblieft, Angela. Gun me een tweede kans.
Hij hoorde dat het apparaat in andere handen overging. Dan, heel vaag, hoorde hij een bijna onhoorbare snik.
"Angela, ben jij het?" riep hij. "Alsjeblieft, lieveling. Hoor je me?"
Hij hoorde haar 'ja' stamelen.
"Angela, kom naar huis!" Kom alsjeblieft naar huis!"
"Wil... wil je dat echt?" mompelde ze. "Hoe kan je, na al wat ik gedaan heb?
Hoe kan je me ooit nog terug willen?"
"We zijn beiden fout geweest", zei hij haar. "Maar we kunnen alles weer goed maken voor elkaar.

Lieveling, ik hou van je!"
Hij hoorde haar verrast naar adem snakken.
"Zeg dat nog eens, Frederick! Alsjeblieft, zeg het nog eens!"
"Ik hou van je", herhaalde hij. "En ik heb je nodig!"
Hij kon horen dat de hoorn weer overging in de handen van de sergeant en hij hoorde Angela onsamenhangend stamelen: "Hij houdt van me!

Mijn man houdt nog van me!"
"Mijnheer Wallis. Hier sergeant Montalvo weer!" De stem klonk nu meer opgewekt en minder onpersoonlijk. "We brengen uw vrouw met een politieauto naar huis."
"Hartelijk dank!" snikte Frederick. "Mijn allerhartelijkste dank!"

Hij legde de hoorn terug op de haak, bleef even roerloos staan, en rende dan de trappen op naar de slaapkamer van Angela. Terwijl hij het beddek wegtrok en zich begon te ontkleden, beredeneerde hij dat geen moment beter geschikte zou zijn dan het huidige om de fout in hun huwelijk weer goed te maken.
Die avond zou hij zich door haar niet laten afstoten, noch zich laten afschrikken door haar onverschilligheid. Hij zou haar neuken zoals hij voordien nog niemand geneukt had!
Misschien, maar alleen maar misschien, zou ze leren even ophitsend te zijn als de vrouw in de donkere kamer van het badhuis!

Hits: 2090

Gegevens

Geschreven door: Concept Studio

Categorie: Concept Story's T tm Z

Angela zat op de sofa in de kamer boven het koffiehuis, met de benen onder het lijf gekruist en een sigaret die aan haar onderlip bengelde. De keurigheid van haar verschijning waarop ze altijd zo trots was geweest, het zwaar geleden onder de spanning en haar losbandigheid van de laatste maand. Haar haren waren ongekamd en haar lippenstift was over haar mond uitgesmeerd.
Ze gaf er geen barst meer om.
De moeder van Frederick lag nu al vier weken onder de aarde en totaal onverwachts behandelde Frederick haar met een gelaten vriendelijkheid die wel aangenaam aandeed, maar nooit tot intimiteit werd. Hij had geen enkele keer geprobeerd in haar slaapkamer te komen, en gaf geen enkele blijk haar seksueel te begeren.

Het was dan ook vanzelfsprekend dat ze zich tot Martin had gewend. Hij was te gewillig en te beschikbaar om over het hoofd gezien te worden. Maar ook Martin leek een andere man geworden te zijn dan deze die ze in het koffiehuis beneden had leren kennen. Hoewel hij nooit haar avances afsloeg, deed hij er zelf nooit; hij wachtte altijd tot zij de eerste stap deed. Als ze uiting gaf aan haar wens, was hij steeds bereid en ze wist dat hij later altijd om geld zou vragen. Niet dat ze er tegenop zag om afstand te doen van haar geld, hij was tenvolle waard wat hij vroeg.

Toch was het een zekere vernedering. En het was precies deze vernedering die de reden was dat hij zich ervoor liet betalen.
Ze realiseerde zich dat hij haar, op zijn manier, even intens misprees als Frederick het had gedaan.
Terwijl ze hem zat aan te staren, vroeg ze zich af wat hem, afgezien van het geld, kon drijven, en hierop kon ze geen antwoord vinden. Het was duidelijk dat hij er geen andere vrouwen op nahield omdat hij altijd beschikbaar was als ze bij hem kwam. Hij praatte over niets anders dan over de dingen die hij eens hoopte te bezitten, of over seks als hij dacht dat het dat was wat ze wenste te horen.

Ze wou niet meer aan hem denken. Het was een drukke, vervelende dag geweest met al die voorbereidselen voor Frederick's reis naar New York op zaterdag.
Ook nu verveelde ze zich.
Ze was naar Martin gegaan om niet meer alleen te zijn. Sinds hij de voornaamste aandeelhouder in de familiezaak was geworden,
bracht Frederick nog meer tijd buitenshuis door en kwam nooit voor middernacht thuis. Niet dat hij veel aandacht aan haar besteedde, maar het zou haar goed hebben gedaan te weten dat ze niet alleen was. Op die avond was het haar onmogelijk geweest in de stille, lege kamers te blijven. Ze had dadelijk het besluit genomen dat het een Martin-avond zou worden.

Ze hadden seks gehad, sigaret na sigaret gerookt en muziek beluisterd, maar nog was haar verveling niet overwonnen. Ze voelde aan dat er iets was dat haar ontbrak maar ze wist niet precies wat.
Sensatie, misschien.
"Ik zou willen uitgaan", zei ze. "Ik ben het zat opgesloten te zitten."
Martin legde zijn tijdschrift neer en keek haar aan.
"Waar naartoe?" vroeg hij. "Waar kunnen we gaan waar de befaamde mevrouw Wallis niet kan herkend worden?"
Hij wist dat ze niet in het openbaar met hem wou gezien worden. Hij was maar een avontuurtje voor haar, een zwarte minnaar die niet door nieuwsgierige ogen mocht gezien worden.
"Er moet toch iets zijn", zei ze. "Jij moet een plaats kennen waar we een beetje sensatie kunnen beleven."
Martin glimlachte stiekem. Hij had het plan opgevat haar mee te nemen naar een optrekje in North Beach waar een van zijn kennissen nachtelijke orgiën organiseerde; maar dat wou hij voor later sparen, als hij haar helemaal onder controle zou hebben.

Tijdens de laatste maand had hij haar marihuana leren roken en nog eens een menage a trois georganiseerd en ook geprobeerd haar een verhouding op te dringen met een lesbienne. Het maakte allemaal deel uit van zijn plan haar op zulke graad te verlagen dat aan zijn controle niet meer te twijfelen viel.
Het paste hem wel haar om sensatie te horen vragen. Haar aanhoudende verveeldheid was voor hem een bewijs dat zijn plan slaagde.
"Ik kan me niks indenken", jokte hij.
"Denk dan wat dieper door", zei ze op sarcastische toon. "Ik wil hier weg en eens hartelijk lachen."
"Lachen?" herhaalde hij. "Nou, laat 'ns kijken... We zouden naar de havenbuurt kunnen gaan en ons vermaken bij het zien van een paar dronkenlappen die neergeslagen worden."
"Wat leuk!" zei ze.
Ze drukte haar peuk uit en stak een verse sigaret op.
Hij haalde de schouders op. "Wat zou je ervan denken om naar Turk Street te gaan en de flikkers in het badhuis aan de gang te zien?"
Hij nam zijn tijdschrift terug op.
"Nee, dat deugt niet. Een vrouw wordt daar niet toegelaten."
Het idee amuseerde haar. Ze stond van haar stoel op en bekeek zich in de spiegel boven zijn kaptafel. Ze bond haar haren bijeen bovenop haar hoofd en bekeek haar spiegelbeeld.

"Is daar veel licht?" vroeg ze.
"Waar?"
"In het huis waar die flikkers komen", zei ze geïrriteerd.
"Nee, het is daar karig verlicht, het ik horen zeggen."
De laatste woorden had hij er nog snel aan toegevoegd.
"Nou dan, met een pet om mijn haren te verbergen en geen make-up denk ik wel dat het zal gaan."
Hij lachte.
"Misschien wel", gaf hij toe. "Maar ik meende het niet ernstig."
"Ik wel", zei ze mat. "Het kan leuk worden. Het zal op zijn minst eens wat anders zijn en beter dan hier te zitten. Bovendien zal het mij een eretitel aan de hand doen: de eerste vrouw in een aan mannen voorbehouden badhuis."
Ze bekeek zich nog eens in de spiegel en lachte.
"Maak je klaar", zei ze. "Bel een van je lesbische vriendinnen op om me wat kleren, een pantalon en een sporthemd te lenen."

"Jasses!" zei hij. "Jij bent echt belust op sensatie. Misschien wordt het toch tijd voor de orgieën-scene. Een huis waar ik je wou naartoe brengen", zei hij.
"Op een andere avond dan", zei ze. "Het intrigeert me eens om die flikkers te kunnen lachen."
Ze haalde zijn vuil overhemd uit de la van de kaptafel en begon de laatste sporen van haar make-up af te vegen.
"Wat voor orgie-scene?"
"Schiet op!" riep ze hem toe. "Ik moet voor middernacht terug thuis zijn!"
"Koester je nog altijd hoop op die echtgenoot van je?" mompelde hij. "Ik denk dat je hem maar beter opgeeft."
"Daar heb jij, verdomme, geen klote mee te maken!" beet ze hem toe.
Ze begon zich te scharen bij de opinie van wijlen haar schoonmoeder dat ieder op zijn eigen plaats diende te blijven. Martin was niet meer dan een betaalde fokhengst door haar eigen keus.
Ze minachtte hem om Frederick's naam te durven vermelden.

Martin, die basterd, was erover verbaasd geweest dat ze meer had bekend dan ze normaal zou gedaan hebben. In een dronken bui had ze hem verklapt dat op seksueel gebied Frederick niet tegen hem op kon, maar dat haar echtgenoot recht had op haar affectie. Affectie was het woord dat ze gebruikt had.
Ze betwijfelde of Martin het woord liefde zou begrepen hebben.
"Kom, baby, word nou niet kittelorig", zei hij. "We hebben het niet over je vroegere echtgenoot."
Hij stond op uit zijn stoel en begon zijn kleren aan te trekken.
Angela haalde een borstel door haar haren om de resterende ondulatie eruit te halen en sloeg hem in de spiegel gade, terwijl hij zijn pantalon over zijn naakte billen aantrok.
Ze vond het eigenlijk niet hygiënisch geen ondergoed te dragen.
Het deed haar terug denken aan Frederick en op de ochtend dat hij beneden was gekomen om te ontbijten en ze de zwelling van zijn penis in zijn broekspijp had gezien.
Dat had ze voordien nog nooit bij hem opgemerkt en ze vroeg zich af of hij nu ook geen onderbroek droeg zoals Martin.

"Ik ben klaar"", zei Martin. "We zullen eerste bij een van die lollepotten gaan om wat kleren te lenen. Misschien worden ze daar allemaal heet als ze je in mannenkleren zien."
Hij knipoogde naar haar. Het was een schalks knipoogje dat haar moest doen terugdenken aan de avond waarop hij al had geprobeerd haar in bed te loodsen met zijn lesbische vriendin.
Toen ze de flat verlieten, was Angela bijzonder goedgehumeurd. Ondanks zichzelf slaagde Martin er toch altijd in iets te bedenken om haar te amuseren.
Ze vroeg zich af wat ze zonder hem zou beginnen. Niet alleen leverde hij haar seks telkens als ze daaraan behoefte had, naar hij deed ook altijd zijn best om haar over haar kwade buien heen te helpen. Het idee binnen te
dringen in een badhuis voor homoseksuelen, wekte haar zin voor het macabere op. Ze zou hem vanavond een paar extra dollar geven bij het afrekenen van de genoegens van de dag.

Angela keek op tegen het bakstenen gebouw van vijf etages met het neon-uithangbord boven het portaal. De glasruiten van de ramen waren over geschilderd geweest, maar de verf was er weer afgeschilferd. In de kleine lobby zat een bedaagd mietje achter de balie. Hij bladerde in een magazine over body-building.
Hij keek argwanend op toen Martin binnenkwam, met Angela achter zijn rechterschouder.
"Een kamer", zei Martin vastberaden.
De kleine man lachte met een mond waarin ettelijke tanden ontbraken.
"Is dat een geintje?" giechelde hij. "Een kamer op vrijdagavond? Je moet hier nog nooit geweest zijn", zei hij achterdochtig.
Hij boog zich opzij om een betere kijk op Angela te hebben. Martin maakte een stap naar dezelfde kant om haar achter zijn reuzelijf te verbergen.
"Ik ben hier al vroeger geweest", zei hij. "En ik weet dat je ook kamers verhuurt op vrijdagavond."
Hij stak een hand in zijn zak en bracht een bankje van vijf dollar tevoorschijn.
"Nou, misschien heb ik nog een kamer", zei de man achter de balie. "Ga je die kamer delen met je kleine vriend daar?"
"Nogal wiedes", zei Martin. "Hij zal toch het grootste gedeelte van de tijd in de stoomkamer doorbrengen."
Hij legde het bankje van vijf dollar op de balie en hield er zijn hand op, tot de sleutel ernaast gelegd werd.

"Dat zal twaalf zijn voor een dubbele", zei de kleine man. "Twaalf meer, bedoel ik dan."
Angela voelde haar hart onstuimig bonzen. Ze was nog nooit in een dergelijke instelling geweest. Ze wachtte tot Martin de transactie voltooid had en keek om zich heen in de kleine lobby. De wanden waren groezelig en de pleister kwam eraf met grote lappen. Het vloerkleed was doorgesleten zodat de tekening niet meer te herkennen was en de glazen van de prenten die aan de wanden hingen waren zo vuil dat ze amper nog de foto's van halfnaakte mannen kon onderscheiden.
Het rook er muf.
Martin draaide zich om en nam haar bij de arm om haar weer dadelijk los te laten. "Kom mee, maat!" zei hij alsof hij met een mannelijke vriend praatte.
Hij liep haar voor en stapte heupwiegend door de smalle hal.
Angela bleef dicht bij hem en bediende zich van zijn lichaam als scherm tegen de ogen van de man waarvoor ze beducht was. Op de tweede etage liepen ze enkele mannen voorbij. Ze kon alleen de onderste helft van hun lichamen zien, omdat ze gebogen liepen. De meesten hadden handdoeken rond hun middel, anderen helemaal niets. Ze schenen niet bekommerd om hun zwaaiende fallussen. Ze had hen in het gezicht willen kijken, maar waagde het toch maar liever niet. Haar vermomming had haar de toegang tot het badhuis mogelijk gemaakt en ze wou er niet buiten gegooid worden voor ze de donkere kamer had gezien waarvan Martin verteld had.

Op de derde etage weifelde hij voor de deur die op een kier stond.
"Zo gaat het hier", fluisterde hij haar toe. "Je laat je deur open. Dan weet iedereen dat je vrij bent. De ene steekt het hoofd naar binnen en als beide partijen het eens zijn... nou... dan..."
Zijn stem stierf weg.
"Deze die binnen is, ligt ofwel op zijn buik ofwel op de rug. De andere weet dan meteen hoe hij zijn seks hebben wil, oraal of anaal."
"Jij weet er alles van, he?" glimlachte ze en had wel kunnen gieren om zijn verkeerde zet.
"Jawel, ik ken het spel ", gaf hij toe.
Terwijl ze probeerde door de kier naar binnen te gluren, sloop hij haar de volgende trap. Nadat ze vluchtig een naakt lijf met de billen omhoog had zien liggen, rende ze Martin achterna. Ze kon zich net achter zijn body verschuilen toen enkele mannen de trap afdaalden, naar hen toe. Ze merkte op dat een paar van hen Martin met begerige ogen aangluurden, maar niemand sloeg acht op het kleine kereltje achter hem.
Martin bleef staan voor een deur die zwart geschilderd was. De overloop van de vierde etage was niet meer verlicht dan
alleen door een zwak, rood lampje boven de deur.
"Hier is het", zei hij. "Ik geef je de raad he binnen tegen de wand gedrukt te houden. Zo niet zal je de een of de ander tegen het lijf lopen en die dan om hulp gaat schreeuwen. Hij gooide de deur open en sprong ijlings naar binnen.
Angela volgde hem en drukte haar rug tegen de wand aan, met hem voor zich als schild. Ook in de kamer hing een rood lampje aan de wand van de overkant, wat zo heel erg ver leek.

Toen haar ogen zich aan de duisternis gewend hadden, zag ze in de rode gloed meerdere gedaanten, allen mannen en allemaal naakt. De kamer was vol geluid van kreunen, zuigen en het kletsen van zwetende lichamen op elkaar, maar ze kon niets van de activiteit onderscheiden. Ze ging op de tenen staan en fluisterde Martin in het oor: "Laten we dichter bij het licht gaan. Ik kan geen barst zien!"
Gehoorzaam bewoog hij zich behoedzaam langs de uiterste wand en hield haar achter zich. In het midden van de wand bleven ze staan. Ze duwde haar rug tegen de wand en haar enkel raakte een warme stoompijp.
De scene werd nu duidelijker. Ze staarde gefascineerd naar de lichamen die ineengestrengeld op de vloer lagen, enkel op elkaar, andere op hun zij maar ondersteboven...
Ze hoorde Martin iets mompelen en keerde zich om in het duister te turen. Ze kon vaag de vorm van zijn lichaam zien met de rode gloed op de handdoek rond zijn middel. Iemand was hem genaderd. Ze stonden dicht bijeen.

"Hoho!" hoorde ze een vrouwenstem uitroepen. "Jij bent precies wat ik mijn hele leven gezocht heb."
De handdoek werd weggetrokken en nu kon ze de ene vorm niet meer van de andere onderscheiden. Opeens voelde ze zich, beroofd van Martin's bescherming, buitengewoon kwetsbaar. Ze vroeg zich af wat er zou gebeuren als een van de homo's er achter kwam dat ze was binnengeslopen in hun grondgebied? In haar ijver, om hen te kunnen lachen had ze niet gedacht aan de gevaren die ze kon lopen.
Ze drukte zich nog vaster tegen de wand aan terwijl ze het schouwspel volgde en ze wenste dat Martin spoedig een eind zou maken aan wat hij begonnen was en haar te hulp snellen.
Ze wist dat hij zijn genot vond bij een van de mietjes en het verbaasde haar vast te stellen dat ze helemaal niet jaloers was. Ze vond het zelfs lollig.

Haar eigen libido stapelde zich op. Ze voelde opnieuw die vertrouwde sensatie in haar bekken. Hier krijg je geen kans, ze ze tot zichzelf, vergeet het maar!
Toch maakte de aanblik van al die mannenlijven, het horen van al dat kreunen en het opsnuiven van de scherpe geur van seks dat haar libido nog hoger oplaaide. Bijna zonder zich te realiseren wat ze gedaan had, bracht ze haar hand onder haar handdoek en streelde de lellen van haar kut, wat haar passie opdreef tot ongekende hoogten.
Zoiets zou een vrouw gek kunnen maken, dacht ze.
Het is alsof je voor een een doos heerlijke pralines staat terwijl je op dieet leeft en naar een lekker hapje hunkert.
Opeens werd ze zich bewust van de gedaante die aan haar linkerelleboog stond.
Hij stond daar zonder te bewegen of iets te zeggen, waarschijnlijk evenzeer door het schouwspel gebiologeerd als zij het was. Ze ontwaarde de omtrek van een been met de voet steunend tegen de wand achter hem. Ze voelde dat ze in zichzelf aan het berekenen was wat voor risico ze liep door hem aan te spreken.

Het moest wel zo zijn dat sommige van deze basterds biseksueel waren, dacht ze. Maar was de man naast haar er een van? Ze wist niet beter dan dat hij een rasechte flikker kon zijn die hysterisch zou gillen als hij ontdekte dat een vrouw hem probeerde te verleiden.
Ze ging een stap dichter en leunde naast hem tegen de wand aan. Ze hoorde hem zwaar en hortend ademhalen, een teken dat hij opgehitst was door het schouwspel waarvan hij getuige was. Ze stak een arm uit en streelde met haar hand over zijn been, tot in zijn naakte bekken. Ze voelde de reactie van zijn lichaam en het was alsof er een golf over hem spoelde. Klaarblijkelijk was hij zich van haar aanwezigheid niet eerder bewust geweest. Haar hand gleed over het zachtere vlees van zijn abdomen en zakte lager in het nest van zijn pubes om de harde, solide wortel van zijn penis te ontdekken.
Ze wond er haar vingers rond en knaap zacht en liet haar hand dan tot aan zijn eikel glijden.
Het leek haar dat haar hand een eeuwigheid in beweging bleef, voor ze de eikel van zijn lul bereikte. Ze opende de hand en probeerde met gestrekte vingers zijn lengte te meten.

God, wat was hij groot! Even groot als Martin's formidabele fallus en wellicht wel dikker!
De man duwde zich af van de wand en keerde zich naar haar toe. Ze had gewild slechts heel eventjes wat meer licht te hebben om zijn gezicht en lichaam duidelijk te kunnen onderscheiden.
Ze hield de adem in toen hij dichter bij haar kwam en ze wachtte tot hij zou ontdekken dat ze geen man was, maar een vrouw op verboden terrein. Als hij in paniek raakte, zou ze nog altijd naar de uitgang kunnen rennen alvorens hij de tijd had gekregen om zich te realiseren wat er gebeurd was.
Als hij haar niet totaal vergeten had, zou Martin dadelijk de situatie doorzien en haar vlucht dekken.
De arm van de man kwam omhoog en raakte haar schouder. Zijn aanraking voelde warm aan, zelfs op het hete vlees. Toen zijn hand lager zakte en de zware heuvels van haar borsten ontdekte, hoorde ze hem naar lucht happen en zijn hand in paniek terugtrekken.

"Jij bent een..."
Ze tastte naar zijn gezicht en klemde haar hand op zijn mond. Toen ze de stramheid uit zijn lichaam voelde wijken, bracht ze haar hand naar het middelpunt van zijn bekken. Ze omklemde met een hand zijn testikels en begon met de andere zijn kloppende lul te masseren. Ze voelde hem nog groter en dikker worden. Ze trok de handdoek van haar schouder en nestelde zich in de 
curve van zijn lijf en voelde zijn stijve fallus die op haar zachte buik drukte.
Toen zijn handen dan loskwamen van zijn lendenen en haar taille omspanden en neergleden naar haar vlezige billen, werd het haar te machtig. Hij legde zijn hoofd in de welving van haar hals en bedekte haar schouder met zoenen.
Met zijn tong uit zijn mond trok hij een spoor van speeksel van haar hals naar de tepel van haar rechtertiet. Met zijn mond vastgezogen aan haar borst kneep ze de ogen dicht en gaf zich totaal over aan de passie van het moment.

Weer een record, maakte ze zichzelf wijs. Ze was waarschijnlijk de eerste vrouw die geneukt werd in een badhuis voor homoseksuelen!
Opeens stapte hij van haar weg. Eerst bracht het haar van streek, maar dan realiseerde ze zich dat hij een plekje zocht waar hij haar op de vloer kon neerleggen.
Het was hopeloos.
Het kleinste plekje dat nog niet bezet was, werd als doorgang gebruikt. Opnieuw raakte ze die stoompijp aan aan. Ze raapte haar handdoek op die gevallen was, legde hem op de stoompijp, ging erop staan en trok de man naar zich toe. De bijkomende hoogte bracht haar lichtjes boven het gewenste peil. Toen ze hem de kop van zijn lul tussen haar benen voelde wringen, stelde ze vast dat die langs onder in haar kut geramd werd.
De eikel gleed naar binnen en rekte de wanden van haar kut open om hem te ontvangen. Ze sloeg de armen rond de hals van de man en klampte zich aan hem vast toen de heerlijke pijn van het binnendringen door haar lijf vlamde. Nu zat de eikel er helemaal in en wrong zich langs de samentrekkende wanden verder naar de diepte van haar hele wezen.
Toen hij tegen haar aanbonsde, voelde ze de ruwe pleister van de wand haar heupen en rug schrijnen. Ze voelde aan het samentrekken van zijn spieren dat hij zich op de tenen had gezet om elke centimeter van zijn roede in haar hongerige kut te kunnen rammen.

In plaats van zich terug te trekken, liet hij zich op de ballen van zijn voeten zakken en dan voelde ze zijn eikel  terugtrekken.
Toen hij met de heupen schudde om nog verder terug te trekken tot zijn eikel bijna uit haar kut gleed, gooide ze het hoofd in de nek en jengelde van genot.
Ze stootte het hoofd tegen de wand aan en hoorde het in haar oren tuiten.
Hij dook terug in haar, tot aan zijn kloten en zij doorploegde zijn rug met haar vingernagels om hem nog dichterbij te halen. Zijn gekreun vermengde zich met dat van de mannen op de vloer en ze beet op de tong om niet te gillen.
Niet ophouden! had ze willen schreeuwen. Hou nooit op met me te neuken!
Ze waagde het echter niet zelfs maar te fluisteren, uit angst dat een van de mannen haar onmiskenbaar vrouwelijke stem zou herkennen en alarm slaan. Ze wou niets ondernemen wat een eind had kunnen stellen aan 't rammen van de mannenlul in haar naar liefde hunkerende kut, wat zo overheerlijk aanvoelde.

Nog nooit had ze zich seksueel zo voldaan gevoeld; zelfs met Martin niet, de beste man die ze totnogtoe gekend had. Zelfs hij kon het niet opnemen tegen de onbekende die haar nu krankzinnig maakte van passie. Ze klampte zich aan hem vast, zonder zich er rekenschap van te geven dat haar handdoek van de stoompijp was afgegleden en haar voetzolen schroeide.
Toen hij zijn hoofd tussen haar tieten borg en ze hem aan haar vlees voelde likken en zuigen, begon ze te rillen en de heupen voor- en achteruit te wippen tegen de ruwe wand om zijn fantastische fallus tegemoet te gaan.
Ze greep hem bij de haren en trok woest zijn hoofd tussen haar borsten, zonder acht te slaan op de pogingen die hij deed om te voorkomen dat de brug van zijn neus ingedrukt werd.
Dan voelde ze opeens zijn lijf verstrammen. Ze wist dat hij klaarkwam... Ze voelde de kop van zijn fallus nog dikker worden en zijn stoten werden trager maar dieper.
Nog altijd met de armen rond zijn hals, sloeg ze de benen rond zijn lendenen en werkte zich omhoog en weer omlaag op de stijve lul, die haar ramde.
Even later kwam ook zij tot orgasme.
Toen haar lijf al zijn kracht scheen te verliezen, bleef ze aan zijn hals hangen met zijn verslappende lul nog in haar kut. Zo zou ze eeuwig zijn blijven hangen als hij zijn handen niet in haar oksels had gezet en haar vrij gemaakt had.
Hij zette haar tegen de wand en, zich omkerend zonder nog een woord te uiten verwijderde hij zich.

Terwijl hij in de duisternis verdween, voelde ze een nijpende drang om zijn gezicht te zien. Hoe kon ze hem laten gaan zonder te weten hoe hij eruit zag? En als ze hem dan later op straat ontmoette en hem niet herkende? Het zou haar nog meer frustreren dan als ze Martin meende te herkennen in ieder neger die ze zag!
Ze duwde zich van de wand af en volgde hem door de donkere kamer naar de deur.
Ze struikelde twee keer over onzichtbare lichamen die op de vloer lagen, maar slaagde er toch in kort op de hielen van de onbekende te blijven. Toen hij de deur van de uitgang opentrok, zag ze zijn gedaante in de deuropening staan, belicht door het rode lampje. Op dit moment leek hij haar vaag vertrouwd, maar nog meer toen hij zich half omdraaide om de deur te sluiten. Dan trof de herkenning haar als een slag in de maag.

Ze strompelde verder en greep zich vast aan een naakt lichaam om niet te vallen. Ze voelde dat ze weggeduwd werd en deed wanhopige pogingen om het evenwicht te bewaren. Toen ze op de grond viel, begon ze te gillen. Het was niet de pijn, veroorzaakt door haar val, die haar deed gillen. Wat haar zo vreselijk van streek bracht was de wetenschap dat de man die haar geneukt had, de man die haar had opgevoerd tot het hoogste toppen van genot dat ze ooit gekend had, niemand anders was dan haar eigen echtgenoot!

Hits: 2021

Gegevens

Geschreven door: Concept Studio

Categorie: Concept Story's T tm Z

Op de dag van de picknick was Angela ontwaakt met een van de hoofdpijn-aanvallen die haar geen rust meer lieten. Als ze niet zo opgezet was geweest met Frederick's voorstel om met hen naar het jaarfeest van de firma te gaan, zou ze terug in bed gekropen zijn om de dag door te brengen in het duister van haar kamer.

Uiteraard had ze aan deze Decemberfeesten als sinds god weet hoe vele jaren deelgenomen. Precies sinds twee jaar voor ze trouwden.
Het was een traditie in de onderneming dat alle nog in leven zijnde leden van de familie een keer in het jaar verbroederden met hun personeelsleden. Voor de rest van het jaar mochten de basterds genegeerd worden, maar de picknick van de firma was een gelegenheid voor de gewone mens om zich tussen zijn superieuren te mengen.
Uiteraard gaf Angela geen barst om tradities. Als ze het niet had beschouwd als een manoeuvre van Frederick om haar weer in zijn leven toe te laten en het haar op deze manier mee te delen, zou ze er feestelijk voor bedankt hebben om deel te nemen.

Ze had een hekel aan gillende kinderen, aan de vrouwen van de andere directeurs en aan het aanhoudend gebazel van haar schoonmoeder.
Al van in de auto was Frederick innemend voor haar geweest, hoewel hij niet erg praatzuchtig was. Er was bij hem iets minder gespannen dan gewoonlijk. Hij had zelfs zo nu en dan tegen haar kunnen glimlachen, iets wat hij de laatste vier maanden niet meer gedaan had. Ze had zichzelf wijs gemaakt dat de dag van vandaag hun weer tot elkaar zou brengen, maar nadat ze in het park  gearriveerd waren en hij weer verdwenen was met de mannelijke bedienden en haar aan de genade van zijn moeder had overgeleverd, was ze er weer aan beginnen te twijfelen.

Daar zat ze nu stokstijf tussen haar schoonmoeder en een oude vriendin van de familie in. Beiden raasden zonder verpozen en betrokken haar nu en dan bij het zinloos gesprek. Ze slaagde er telkens in een passend antwoord te geven, maar haar gedachten vertoefden elders.
De frisse lucht had haar opgemonterd. Ze had zin om door het gras te dartelen, te lachen en te zingen als een jong meisje. Toen zag ze de negerkinderen die aan de rand van het baseballveld aan het spelen waren en dan dacht ze opnieuw aan Martin, aan zijn prachtig lichaam en aan zijn vermogen haar seksueel te bevredigen.

Haar schoonmoeder had haar blik gevolgd.
"Er zijn momenteel heel wat van deze lui in de onderneming werkzaam", zei ze op hoogdravende toon. "Ik vermoed dat er niet meer aan te ontkomen is met de wetten op de burgerrechten en de eis van de regering om een bepaald percentage van de minderheden in dienst te nemen."
Jij oude heks!" had Angela haar willen toesnauwen, maar ze had de tong achter de kiezen kunnen houden. Het beledigen van Frederick's moeder was geen probaat middel om hem te heroveren.
"De almachtige Heer is mijn getuige dat ik hun geen kwaad toewens", ging de oude mevrouw Wallis verder, "en dat ik hun geen kwaad hart toedraag. Sommige van mijn meest verdienstelijke dienstmeisjes waren zwarten. Het zijn lieve vrouwen, allemaal zonder een uitzondering maar je moet hen bewaken als een havik, anders stelen ze al je tafelzilver."
Ze bracht haar kanten zakdoekje aan haar neusgaten en snoot haar neus.
"Uiteraard is het dienstbodeprobleem sinds de laatste oorlog vreselijk geweest. Toen al die mensen vaststelden dat ze een bom duiten konden verdienen, werden ze bijna onmogelijk."

"Misschien zouden we het best nog een paar scheepsladingen aanvoeren", wierp Angela op.
De oude mevrouw Wallis negeerde haar. Ze had zich voorovergebogen om met haar vriendin te praten.
"Heb jij ook al gemerkt hoeveel gemengde paren je vandaag de dag op straat ziet?" vroeg ze. "In mijn tijd kreeg een meisje van de karwats als ze aan de arm van een nikker durfde te hangen. En dan wil ik je niet eens vertellen wat met hem gebeurde."
Ze leunde weer tegen de picknick-tafel aan, met een elegante boog in de wenkbrauwen.
God, dacht Angela, hoe graag zou ik haar de duivels uit de hel doen schrikken!
Ik zou haar willen vertellen wat voor knappe neukbeesten de negers zijn. Haar vertellen van Martin. Van zijn reuzelul en hoe die aanvoelt in mijn hete geile kut.

"De tijden zijn veranderd", zei ze. "Wij moeten met de tijd meegaan."
"Dat nooit! Ik ben te oud om van opinie te veranderen", zei mevrouw Wallis.
"Niet dat ik het zou willen. Ieder op zijn plaats. Als mijn generatie is uitgestorven en de jouwe aan de beurt is, zul je de minderheden nog altijd daar vinden waar ze nu zijn. We laten hen alleen maar geloven dat ze vooruitgang maken."
Herejee! dacht Angela.
Ze hief het hoofd op en het was toen dat ze Martin zag.
Hij stond halfweg op de heuvel en staarde haar aan. Hem zo opeens terug te zien bracht haar hoofd aan het tollen. Gedurende ettelijke weken had ze alle mannelijke negers bekeken om hem te vinden en nu ze hem het minst verwacht had, was hij daar. Ze voelde haar hart sneller kloppen. Het bonsde tot in haar slapen. Ze was er zeker van dat haar gezicht rood was aangelopen van de opwinding.

Beheers je, dacht ze. En dan dacht ze aan Frederick, aan haar overtuiging dat hij bereid was haar vergiffenis te schenken. Als hij de neger in het park aantrof, zou hij er zeker van zijn dat zij hem had uitgenodigd. hij zou denken dat ze hem al deze maanden was blijven ontmoeten.
Martin gebaarde naar de bomenrij, keerde zich om en liep weg zonder nog naar haar om te kijken. 
Angela beet op haar onderlip en wenste voor een keertje dat mevrouw Wallis haar iets zou te doen geven en wat haar zou beletten de neger te volgen. Maar de bedaagde dame stond bruusk op en streek haar jurk glad.

"Mevrouw Porter en ik gaan een wandeling maken naar de Japanse tuinen", zei ze. "Ga je met ons mee, lieve, of blijf je liever bij de andere jongelui?"
"Ik blijf hier", zei Angela snel.
Ze veerde recht en liep haastig naar de heuvel en de opening tussen de bomen, waarlangs ze Martin had zien verdwijnen.
Hij zat neergehurkt achter de bomen op haar te wachten. Er lag een glimlach op zijn gezicht en zijn lippen ontblootten zijn witte tanden.
"Angela, baby!" zei hij. "Wat is het een lange tijd geleden!"
Ze staarde hem sprakeloos aan en zag zijn opgewekte gelaatsuitdrukking. Hij had een grassprietje afgetrokken, kauwde er afwezig op en liet het van zijn ene mondhoek naar de andere verhuizen. Het weefsel van zijn pantalon stond gespannen op zijn dijen. Ze herkende de vertrouwde zwelling in de V van zijn benen.
"Ik heb je gemist", zei hij. "Ik heb in het koffiehuis een paar dagen zitten wachten tot je zou opduiken. Je had me niet zo aan de deur mogen zetten, baby.
Dat is niet goed voor het ego van een man."
Ze voelde dat ze beefde. "Ik had geen keus", vertelde ze hem.

Ze deed haar best om hem niet te verklappen dat ze iedere neger op straat had aangekeken, dat ze dacht dat ze hem een keer had gezien met een andere blanke vrouw aan de arm en dat ze toen door jaloersheid verteerd werd. Ze probeerde haar oude zelfvertrouwen te herwinnen en kwam traag naderbij, tot ze voor hem stond. Als ze de arm had uitgestoken had ze hem kunnen aanraken, hem kussen en zijn reactie voelen.
Ze verwachtte van hem al de dingen die Frederick haar ontzegd had.
"Ik dacht dat we elkaar nooit meer zouden terugzien", zei hij. "Ik had je al afgeschreven, Ik geloof nu dat het noodlot andere plannen met ons had. Stel je voor: we ontmoeten elkaar hier in het park zelf. Wie had ooit kunnen dromen dat de rijke mevrouw Wallis over de graszoden zou kuieren, te midden van een bende doodgewone dagmensjes. "

Hij tastte naar de zoom van haar rok.
"Martin", zei ze. "Ik moet je weer hebben."
Hij lachte zachtjes. "Om me opnieuw de bons te kunnen geven? Je bent geen veilige haven voor de storm, baby. Een man kan zich in gezelschap van je gelijken niet veilig voelen."
"Plaag me nou niet", zei ze. "We zullen dit keer beter op onze hoede zijn. Dit keer ga ik een flat voor je huren. We doen het niet langer in zijn huis, waar hij elk moment kan binnenvallen en ons betrappen."
"Ja", zei hij en keek naar haar op met een vreemde uitdrukking op zijn gezicht. "Het was alsof je het er vroeger al had op aangelegd dat hij ons zou betrappen. Verduiveld, ik had me niet gerealiseerd dat je om iets weerwraak op hem wou nemen. Ik dacht dat jullie het op een akkoordje gegooid hadden. Je hebt me misbruikt, baby, en ik word niet graag misbruikt, tenzij er wat voor me aan vast zit."

Ze moest zich op de lippen bijten om hem niet de waarheid te vertellen, om hem op te biechten dat ze hem misbruikt had in een poging om de bovenhand op Frederick te halen, maar dat die poging jammerlijk gefaald had.
"Stoot je me dan af?" vroeg ze.
Hij hield het hoofd ietwat scheef en keek naar haar op.
"Ik stoot je niet af", zei hij. "Dit keer zal ik echter niet meer zo naïef zijn. Dit keer zal het je geld kosten."
"Me geld kosten?"
"Heel wat zelfs", zei hij. "Niets op deze wereld is kosteloos. Zelfs een knappe minnaar heeft zijn prijs." Hij glimlachte en boog zijn hoofd. "Je kunt je echter de beste dingen in het leven permitteren. De vorige keer ben je er vanaf gekomen met een paar bankjes van vijf dollar, maar dat was nog in mijn goedkope dagen."

"Hoeveel?" vroeg ze.
Hij haalde zijn hand van haar rok weg. Ze verdween eronder en gleed traag langs haar benen omhoog. Toen hij bij haar dijen kwam, voelde ze zijn vinger aan de elastiekband van haar slipje trekken om onder het zijden kledingstuk de warme, verdoken gleuf te bereiken. Ze hield de adem in terwijl hij eraan frunnikte en een vinger onder de knellende band schoof. Ze voelde zijn vingernagel het tere vlees van haar venusberg schrapen, terwijl hij haar lillende lellen zocht.
Zodra hij de toegang tot haar liefdestunnel gevonden had, trok hij zijn hand bruusk terug.

"Het zal je heel wat kosten", zei hij.
Hij kwam overeind en stond over haar met in zijn glimlach een wreedheid die ze daar voordien nog nooit gezien had.
Ze voelde dat woede zich door haar begeerte mengde.
"Jij mannelijke hoer!" beet ze hem toe.
"Precies! En als je de prijs niet wilt betalen, kun je wel uitkijken naar een andere minnaar."
Hij ging van haar weg en zette zich op een rotsblok met zijn ellebogen op zijn knieën en zijn kin in zijn handpalmen. 
"Er is nog een heleboel wat ik je zou kunnen tonen", zei hij. "Een wereld van genot waarvan je niet eens het bestaan vermoedt. Je zult waar voor je geld krijgen en nog meer ook."

"Maar het is geen wereld van genot die ik zoek", zei ze. "Ik wil jou!"
Hij knikte en aanvaardde het compliment alsof ze hem dat verschuldigd was.
"Voor hoe lang?" vroeg hij. "Tot het probleem dat tussen jou en je man bestaat is opgelost? Nee, baby! Ik ben geen tijdelijke lul die je voor de tweede keer in de kou kunt zetten."
Ze stapte over de open plek en zette zich naast hem. "Uiteraard zal ik alles voor je doen wat ik kan", zei ze. "Ik zal ervoor zorgen dat je de mooiste dingen krijgt die je je maar kunt wensen."
Alvorens hij iets kon zeggen, bracht ze haar hand naar zijn kruis. Haar aanraking had een onmiddellijke uitwerking. Ze voelde zijn roede zwellen en stijf worden in zijn gulp. Zodra ze beweging voelde, verhoogde ze de druk van haar vingers tot hij kermde van de pijn.
"Ik heb nu behoefte aan je", zei ze wanhopig. "Het is zo lang geleden!... Waar kunnen we gaan?"
"Hier in het park?"
"Ja. Ergens dichtbij, waar we alleen kunnen zijn."
Hij staarde haar aan. Hij zag de diepte van haar passie en voelde zich gevleid door haar snelle reactie.
"Plekjes genoeg", zei hij. "Er moet in dit park meer geneukt worden dan in al de hotels van Tenderloin. Mensen vinden het een sensatie in de open lucht te neuken, zo heb ik tenminste horen beweren."
Hij strekte zijn been uit om de druk van zijn verkrampte penis te milderen.
"Persoonlijk geef ik de voorkeur aan ergens een mooie kamer met een bed."
Ze klemde de vingers rond de zwelling in zijn gulp en bewoog haar hand over en weer voor zover zijn pantalon dit mogelijk maakte. Ze wist dat hij nu niet meer zou kunnen weigeren. Zelfs als ze weigerde het geld te geven dat hij had gevraagd, zou hij haar vandaag neuken. Een stijve lul kent niets anders dan zijn eigen bevrediging.

Martin stond op en voelde de stramheid in zijn benen door de druk van zijn pantalon op zijn kuiten die zijn bloedsomloop stremde. Hij boog zich en wreef de stijfte in de holte van zijn knieën weg en merkte de natte vlek in zijn broekspijp waar zijn lul tegen de stof geperst had gezeten. Zijn ademhaling werd zwaar en hortend en ondanks de koele lucht voelde hij
transpiratie op zijn voorhoofd. Zijn razende libido nam bezit van zijn zinnen.
Wie van ons beiden is er nou het meest op uit? vroeg hij zich af.
Zijn indruk van Svengali te zijn en zij Trilby was verdwenen. Er bleef enkel passie tussen hen over en die beheerste beiden.
"Laten we een plekje zoeken", zei hij.
Hij nam haar bij de hand en trok haar overeind. Ze liepen over het pad, op zoek naar een stil hoekje zonder verkeer waar ze de lust van hun lichamen konden stillen. Toen hij er een gevonden had dat afgelegen en veilig genoeg was bleef hij staan, trok haar tegen zich aan en drukte zijn lippen hartstochtelijk op haar mond.

Ze was niet minder hitsig dan hij en boorde haar tong in zijn mond, terwijl haar handen over zijn torso naar zijn erectie 
gleden.
Hijgend trok hij zich achteruit. Hij tilde haar rok omhoog tot in haar taille en zij nam het van hem over, terwijl hij zijn vingers in haar slipje haakte en dat over haar dijen afstroopte. Ze stapte eruit en stond met haar rok omhoog en de blonde driehoek bloot die hij zocht.
Zijn zinnen bruisten op toen hij haar naaktheid zag en de geur van haar haren en haar lichaam opsnoof, samen met de sterke aroma van pijnbomen en gras. De zachtheid van haar buik perste zich op zijn harde fallus, die hij voelde kloppen in anticipatie van wat zou gebeuren.

Ze duwde hem weg en legde zich neer op de grond, heet genoeg om geen acht te slaan op de vochtigheid en de droge bladeren en twijgen die dadelijk aan haar lijf en kleren kleefden. Ze keek toe terwijl hij zijn gulp openritste en zijn  lul uit zijn onderbroek haalde. Ze ademde zwaar, even zwaar als hij en ze hapte naar lucht toen de gloeiende fallus tevoorschijn kwam.
Hij priemde recht vooruit en de donkerrode eikel wipte op en neer.
"Rep je, Martin", jammerde ze. "Ik wil je in me!"
Ze spreidde de benen en hij zette er zich op de knieën tussen. Ze stak de armen uit toen hij zijn lijf op haar spleet schikte. Ze voelde de eikel op haar lellen drukken die zich openden om hem op te vangen. Zijn heupen schoten vooruit en ze kermde van pijn en extase toen zijn roede in haar kut gleed. Hij legde zich op haar en borg zijn hoofd tussen haar borsten. Ze voelde zijn hete adem door het weefsel van haar jurk heen en wou dat ze ook die en haar beha had kunnen uittrekken zodat hij aan haar tepels had kunnen likken en zuigen.

"Het is zo heerlijk", fluisterde ze. "Ze verdomd heerlijk!"
Martin trok zich terug en stootte weer toe, alleen maar om opgevangen te worden door haar gretige dijen. Haar kutspieren klemden zich rond zijn gezwollen lul en zogen hem naar binnen tot aan de hecht. Ze kreunde toen hij zich weer terug trok en opnieuw toestootte en nog en weer in versnellend tempo.
"O, neuk me goed!" jengelde ze. "Ik heb het nodig... ik heb jou nodig!"
Ze was zich niet bewust van de koelte van de grond, de vochtigheid en de eindjes tak die zich in het vlees van haar naakte billen boorden en evenmin hoorde ze het gelach en het gejoel van de picknick-groep in de weide beneden.

Ze hoorde niets dan het bonken in haar hoofd. Haar hele sensatie scheen zich te concentreren in haar bekken. Ze woelde met de vingers door zijn haren en trok zijn hoofd nog vaster op haar borsten. Hij beet in haar tepel en ze voelde de pijn toen zijn tanden door het weefsel van haar kleren heendringen, maar de pijn vermengde zich met het genot van zijn pompende lul in haar kut, die alleen maar haar vervoering kon opdrijven.
Als Frederick kon neuken als Martin, dacht ze, zou er tussen hen nooit heibel gekomen zijn. Dan zou ze een bevredigde echtgenote geweest en gebleven zijn.
Opeens loste Martin zijn greep op haar borsten en wrong zich van haar los. Hij had het hoofd opgeheven en de transpiratie droop van zijn gezicht op haar lijf. Hij pompte woest en zijn mond stond open in een luid, aanhoudend gekreun. Angela voelde haar eigen orgasme opzwellen; ze voelde het als het rommelen in de diepten van haar wezen. Ze schreeuwde het uit toen haar dam
het begaf en ze haar hongerige poesje aan zijn roede voelde zuigen, terwijl de spasmen van haar climax haar lijf dooreenschudden.

Ze beet hem en klauwde over zijn rug.
Dan stootte hij brutaal toe en zijn lijf verstramde toen hij zijn zaad in haar ziedende tunnel afvuurde. Hij verslapte en lag als een dood gewicht op haar.
Ze had moeite om adem te halen en ze voelde zich verpletterd onder hem. Ze vocht om zich vrij te maken als een schepsel uit wie alle leven wordt geperst.
Hij liet zich van haar afrollen en lag op de rug met gesloten ogen en hijgende borst.
Angela voelde zich leeggezogen maar voldaan. Al haar sexhonger die zich in de laatste maanden had opgehoopt was gestild. Het was haar temoede alsof ze de spanning uit haar lijf voelde wegtrekken.
"Je bent heelwat mans", mompelde ze.
Hij opende de ogen en staarde haar aan. "Ik zal zorgen dat ik voor een lange tijd bij je ben"", zei hij. "Het zal nog beter worden."

Zijn stem klonk vastberaden en het was alsof hij haar uitdaagde hem tegen te spreken.
"Ja", zei ze. "Ik denk dat je lange tijd bij me zult blijven."
"Aan mijn voorwaarden", voegde hij eraan toe.
"Ja, aan jouw voorwaarden. "Ik kan iets naar waarde schatten als het goed is.
Ik zal erop waken dat je tevreden bent zolang ik in ruil krijg wat ik nodig heb."
Ze richtte zich op een elleboog op en keek op hem neer.
Zijn verslappende lul hing nog altijd uit de gapende gulp van zijn pantalon. 
Hij lag op een dij en verborg zich in diens zachtheid alsof hij zich wou schuilhouden nadat hij bevredigd was. Ze greep ernaar, streelde hem en voelde beider jus er nog aan kleven. Onder haar hand werd hij weer stijf.
"Ik zie dat je veeleisend gaat worden", zei hij.
Ze glimlachte. "Ik wil waar voor mijn geld", verzekerde ze hem. "En ik zal zien dat ik dat krijg ook."
Ze bleef strelen en kneden op het malse vlees tot hij weer een volle erectie kreeg.
"Nog eens", zei ze. "Ik wil dat je me nog eens neukt!"
Gehoorzaam nam hij weer zijn plaats tussen haar benen in.

Toen mevrouw Wallis van de toiletten van de Japanse tuin kwam, kon ze niet dadelijk haar vriendin vinden. Ze had het gekke mens gevraagd te wachten, maar blijkbaar was ze verder gelopen.
"Ik denk dat ze seniel aan het worden is", zei ze luidop.
Zonder zich de moeite te geven even rond te kijken, wandelde ze naar de poort op haar weg terug naar het picknickterrein. Ze had een hekel aan deze dag zoals voor geen enkele andere. Als haar man er niet had op aangedrongen zolang hij nog leefde en ze niet van oordeel was geweest dat ze uit eerbied voor hem, ze hem deze ene dag wel kon toestaan, zou ze zich hieraan nooit 
onderworpen hebben.
Ze had een hekel aan grote massa's, aan gillende kinderen en aan de onnozele spelletjes die de lagere klassen prettig vonden. Wat voor verzet konden ze toch vinden in het zien van kinderachtige mannen die achter een balletje aanholden met een stok en rond en plein renden voor men ze kon beetpakken?
Hoe hadden ze dat spelletje kunnen wegkapen van kinderen - en volwassenen, om er een nationale sport van te maken?

Och kom, dacht ze. Waarom zich beklagen? Ze moest het maar een keer per jaar verduren. Ze zou zich al gelukkig achten als ze hier volgend jaar opnieuw aanwezig was.
De dokters hadden haar al meer dan eens gewaarschuwd tegen te grote inspanningen. Haar hart was verzwakt en zou niet veel meer kunnen verdragen. Wat konden die ervan weten? Ze had al de heuvels van San Francisco beklommen sinds ze een klein meisje was.
Ze was sterk als een paard.
Een kind liep haar gillend voorbij en ze bedekte de oren met de handen.
Je mag dan sterk zijn, dacht ze, maar mijn zenuwen zijn niet zo best. Nog een uurtje hiervan en ik word krankzinnig!

Ze verliet de hoofdweg die haar het picknickterrein liep en zocht de stilte en rust op van de heuvel die het terrein scheidde van de Japanse tuinen. Ze wou liefst een paar minuten alleen zijn om terug tot kalmte te komen. Niemand zou haar missen.
Op de top van de heuvel zette ze zich neer om uit te rusten, terwijl ze over de uitgestrektheid van het park tuurde. Het was een echt mirakel, vond ze. De hele streek was vroeger niets dan zandduinen geweest en een of andere geniale man was erin geslaagd die aan te vullen en om te vormen tot een natuurpark.
Jammer dat het niet aan de hoge standen was voorbehouden, dacht ze, dan zou ze hier vaker komen.
Na een tijdje stond ze terug op en wandelde verder. De hele zaak zou over een paar uur voorbij zijn en dan zou ze weer eens haar sociale rol hebben gespeeld. Onder de bomen dwaalde ze lichtjes van het uitgesleten pad af en raakte verdwaald in het hakhout. Het verveelde haar wel, maar ze raakte niet in paniek. Het was nog maar een kort eind tot aan de neerwaartse helling. Ze kon de kreten van de baseballspelers al horen en richtte zich op dat geluid.

Ze was al bijna buiten de open plek gekomen toen ze stemmen hoorde. De stemmen van een man en een vrouw. De stem van de vrouw klonk haar vertrouwd in de oren. Net deze van Angela. Ze bleef staan en luisterde.
Wat voerde ze daar uit? Hadden zij en Frederick hun bekomst van de feestelijkheden gekregen en waren ze weggelopen om zich te verschuilen? Als dat zo was, zou ze hem ervan langs geven. Hij was toch de president van de firma. Hij moest de hele dag aanwezig zijn op de jaarlijkse picknick van zijn vader.
Ze liep verder in de richting van de stemmen.
"Ik wil dat je me nog eens neukt!"
Ze werd er ijskoud van.
Grote god! Dergelijke woorden in de mond van Angela! Een dame praatte niet op zo'n geile toon met haar echtgenoot. Ze was geshockeerd, geërgerd... en ook benieuwd. Ze liep langzaam dichterbij, trok de takken van een struik uiteen en gluurde naar de open plek.

Martin had zich weer tussen Angela's benen genesteld en zijn lul in haar druipnatte kut geramd, toen een gil de stilte verscheurde. Hij sprong op als een gewonde beer en heel zijn wezen was op verdediging ingesteld.
Ze hoorden snelle voetstappen in het struikgewas en het kraken van takken toen ze zich in de tegengestelde richting verwijderden. Martin wist dat het een vrouw geweest was die gegild had.
Angela was gealarmeerd recht geveerd terwijl hij de buurt doorzocht. Haar ogen sperden zich wijd open. Alle passie was uit haar lijf geweken en ze voelde alleen nog maar angst. Het noodlot had gewild dat ze elkaar terug ontmoetten, maar dan met een doel dat niet beantwoordde aan hun inzichten.

Toen Martin weer bij haar kwam stond zijn gezicht vertrokken.
"Het was een van die oude kwezels die bij je zaten", zei hij haar.
Angela sprong overeind. "Grote god!" riep ze uit.
Toen ze door het lover van de bomen tuurde, zag ze de moeder van Frederick de heuvel afrennen, molenwiekend met de armen terwijl ze rende.
Beneden werd het spel stilgelegd bij het gillen en allen staarden de rennende figuur aan. Een gestalte maakte zich los uit de menigte en snelde haar  tegemoet. Frederick!
Angela's armen vielen slap langs haar zijden. Ze stond het schouwspel als gebiologeerd aan te staren.
"Wie kan het geweest zijn?" vroeg Martin.

Ze draaide zich naar hem om en staarde hem aan. "Mijn schoonmoeder", vertelde ze hem.
Hij floot vantussen zijn tanden. "Sodeju, wij schijnen er een gewoonte van te maken ons te laten betrappen door de verkeerde lui!" zei hij. "Wat nu? Word ik weer afgedankt zoals de eerste keer?"
Angela deed haar best om zijn stem niet te horen en niet aan hem te denken. Ze gaf geen snars meer om hem en dacht alleen maar aan zelfbehoud. Dat dit nu moest gebeuren op het ogenblik dat ze had aangevoeld dat Frederick bereid was haar vergiffenis te schenken!
Denk! zei ze tot zichzelf. Denk snel na! Bedenk een uitvlucht!
Ze zou kunnen uitschreeuwen dat ze verkracht was en vanuit het struikgewas was kunnen wegvluchten achter de oude heks aan. Maar hoe lang had ze naar het schouwspel staan kijken? Hoeveel had ze kunnen horen? Waarschijnlijk voldoende om te weten dat er van verkrachting geen sprake kon zijn.

"Ik moet naar beneden bij de andere gaan", zei ze tot Martin.
Hij keek haar met gefronst voorhoofd aan. "Baby, wat kun je, verdomme, zeggen of doen? Ik denk dat je maar beter met mij meegaat, tot de zaken er wat beter voorstaan."
"Nee", zei ze vastberaden. "Ik weet nog niet wat ik zal zeggen, maar ik moet naar beneden gaan."
Ze trok het lover opzij en tuurde door de opening.
Frederick was bijna tot bij zijn hysterische moeder gekomen. Hij stak de armen uit om haar op te vangen.
Angela wou uit het kreupelhout kruipen, maar Martin hield haar tegen.
"Wat moet er dan met mij gebeuren?" vroeg hij haar.
Ze staarde hem ijskoud aan. "Wacht op me in het koffiehuis. Ik kom naar je toe, wat er ook gebeurd."

Ze maakte zich van hem los en stapte uit het struikgewas.
Daarbeneden was de oude vrouw in zwijm gevallen. Allen waren naar haar toegerend en bleven om haar heen staan. Angela haalde diep adem en rende de heuvel af. Toen ze bij de groep kwam, trok de menigte zich achteruit op Frederick's bevel om haar wat frisse lucht te geven. Ze lag met het hoofd op zijn arm en snakte naar adem.

Frederick keek naar Angela op toen ze naast hem knielde. Hij zag dadelijk haar verwarde haren en kleren en de zandvlekken op haar rok. In zijn ogen vormden zich een vraag, maar ze werd niet gesteld. Het gekreun van de oude vrouw vergde al zijn aandacht.
Mevrouw Wallis hapte naar lucht en opende de mond om hem dadelijk weer dicht te klappen, alsof ze iets had willen zeggen maar niet meer meester was van haar stembanden. Haar ogen zweefden van Frederick naar Angela, alsof ze aan haar zoon verslag had willen uitbrengen over wat ze had bijgewoond.
"Bloedopdrang", stamelde Angela.
Frederick knikte.
"Laat iemand een ziekenwagen oproepen!" schreeuwde hij en dadelijk renden een paar mensen weg van de groep.
Angela probeerde haar opluchting te verdoezelen.
De oude heks kon niet praten.
Ze had de tijd niet meer om te verklappen wat ze gezien had. Er bestond een grote kans dat ze dat nooit meer zou kunnen. Angela besloot deze kans te wagen. Ze balde haar vuisten voor haar mond en begon onbeheerst te huilen.
"Het is allemaal mijn schuld!" riep ze uit.
Frederick hief met een ruk het hoofd op.
"We... we waren aan het wandelen", loog ze hem voor. "Ik moet over iets gestruikeld zijn. Ik viel en moet... Ik moet buiten westen geraakt zijn. Toen ik terug bijkwam, zag ik haar wegrennen en hoorde haar om hulp roepen."
Ze liet haar schouders zakken en begon nog luider te snikken.
"Het is mijn schuld! O, god! Wat heb ik gedaan!"
Mevrouw Wallis begon onverstaanbare klanken uit te storten.
Ze probeerde haar hand op te lichten maar deze was al dadelijk verlamd.

Ondanks al haar inspanningen kon ze geen woord door haar keel krijgen om Angela's verhaal tegen te spreken.
Terwijl ze zich inspande om te praten, herhaalde Angela bij zichzelf: Laat haar niet praten! Laat haar niet praten! Hij gelooft mij! Laat haar nooit meer praten!
"Alsjeblieft, moeder", riep Frederick uit. "Blijf stil liggen! Niet praten!
Spaar je krachten!"
Hij keek Angela aan: "Hou haar bij de hand en spreek haar moed in."
Angela greep naar de gerimpelde hand en klemde ze tussen de hare. Ze voelde aan de spiertrekkingen dat de vrouw haar hand wou wegtrekken en drukte nog harder op de hand die ze tussen de hare hield.
"Stil maar, moeder", zei ze. "De ziekenwagen zal spoedig hier zijn."
Frederick's gezicht stond vertrokken van machteloosheid. Hij legde zijn vrije hand op die van zijn vrouw en zijn moeder. Toen haar blik de zijne kruiste, was de haat die ze daarin drie maanden lang had gelezen, verzwonden.
De oude mevrouw Wallis spande zich nogmaals in om iets te kunnen zeggen. Haar ogen stonden wijd open en staarden Angela beschuldigend aan.
Maar ze heeft nooit de woorden kunnen uitspreken die ze zo wanhopig uit haar keel had willen wringen. Nog alvorens de ambulance arriveerde, was ze dood.
Ze had haar laatste jaarfeest van de firma bijgewoond. Ze had een ultieme vernedering ondergaan, terwijl ze zich kweet van haar schuld aan de traditie die geschapen was door wijlen haar grote echtvriend.

Toen de oude vrouw eindelijk en voorgoed de ogen sloot, vroeg Angela zich af of mevrouw Wallis misschien dankbaar was voor deze oplossing. Alles wel beschouwd zouden er het volgend jaar nog meer negers zijn en dat zou ze ondraaglijk hebben gevonden, vooral nu ze gezien had dat haar schoondochter zich door een neger had laten neuken.
Wat moet dat haar gekke geest gekwetst hebben!
"Ze is van ons heengegaan", fluisterde Frederick en boog het hoofd over haar stoffelijk overschot.
Angela meende iets van opluchting in zijn woorden te horen, maar ze wist meteen dat ze zich moest vergist hebben. Ze liet de hand van de dode vrouw los en stond rillend op.
De menigte van personeelsleden schaarden zich weer om hen heen als de benieuwde toeschouwers van een ongeval dat zich heeft voorgedaan.
Niemand verhinderde het en niemand vroeg hun zich terug te trekken.
Wat voor verschil kon het nu nog uitmaken?
Angela baande zich een weg door de menigte tot ze ze allemaal achter zich had gelaten. Ze bleef dan staan en haalde diep adem. Ze zoog verse lucht in haar longen om de spanning uit haar lichaam te verdrijven.
Toen ze opkeek naar de heuvel, zag ze op de top een eenzame gedaante staan die naar het schouwspel daar beneden tuurde.

Hits: 2026

Gegevens

Geschreven door: Concept Studio

Categorie: Concept Story's T tm Z

Toen Martin wakker werd, voelde hij een sterke drang om uit de stad weg te raken. Hij wou de lucht inademen zonder koolmonoxide en groen gras en bomen zien. Hij had een auto willen huren of te leen vragen en een ritje maken naar Sausalito, Belvedère, of Montego Bay, maar had geen geld om een auto te huren en zelfs niet om benzine te kopen als hij er een te leen kon krijgen.
Hij moest er genoegen mee nemen op een bus naar Golden Gate Park te stappen.
Gezeten op een heuveltje dat het baseballveld overschouwde en de omringende picknick-banken, tuurde hij ingetogen naar de menigte zondagmensjes en, zoals het bij hem een gewoonte was geworden, maakte hij beschouwingen over het feit dat hij bijna definitief had aangepapt, met een rijke blanke teef. Als haar echtgenoot niet onverhoeds was thuisgekomen en hun niet betrapt had, zou het nu voor hem niet nodig zijn geweest om hier te komen zitten met in zijn zak niet meer dan genoeg geld voor de bus naar huis.

Toegegeven dat ze hem vroeg of laat toch zat zou geworden zijn, maar tegen die tijd zou hij genoeg opzij hebben kunnen leggen om 'in stijl' te leven tot een volgend liefdeshongerige dame aan de einder opdaagde.
Hij wist dat hij nog altijd zou kunnen samenhokken met een vrouw van zijn eigen ras; er waren er genoeg die hem een seintje hadden gegeven. Hij had altijd geweigerd, niet omdat hij tegen andere negers was zoals sommige van zijn vrienden maar omdat hij zich vrij wou houden voor zijn volgende rijke dulcinea.
Zwarte vrouwen wisten heel wat over seks dat hun blanke zusters nooit zouden leren, naar hoeveel rijke negerinnen waren er? Als hij zich liet strikken zou hij genoegen moeten nemen met kost in inwoning, zo nu en dan een nieuw pak en weinig meer. Ze ver was het nog niet gekomen met Martin Sylvester Hammond.

Daarvoor zou hij helemaal blut moeten zijn.
Mevrouw Wallis was de tweede blanke maîtresse die hij verspeeld had. De eerste was een ongetrouwde toeriste uit de Midwest. Hij had haar leren kennen terwijl hij werkte voor Fisherman's Wharf. Ze had hem verteld dat ze vijfenveertig was, wat betekende dat ze de vijftig reeds lange tijd vaarwel had gezegd. 
Schuchter en pretentieus was ze als was in zijn handen geweest. Ze had voor hem kleren gekocht, kostbare juwelen en een Cadillac als vergelding voor bewezen diensten.

Hij moest er nog om lachen als hij aan haar terugdacht.
Schuchter en pretentieloos! Inderdaad! Een kruidje-roer-me-niet!
Na een maand had ze hem om een flacon aspirientjes gestuurd. Toen hij terugkwam was ze verdwenen, auto, kleren en juwelen incluis! Het dametje was een grotere zwendelaarster dat hij zwendelaar was. Ze volgde waarschijnlijk hetzelfde stramien telkens als ze een man ontmoette die haar beviel. Kopen, kopen en kopen tot ze zeker van hem was en als het dan tijd werd om verder te trekken nam ze alles terug, verkocht alles en begon opnieuw.
De gewiekste teef had hem zelfs niet voldoende geld gelaten om de huur van de hotelkamer te betalen. Hij hoopte maar dat een van haar volgende minnaars haar dood zouden neuken en dat ze eeuwig in de hel zou branden.

Toch betreurde hij haar niet zo erg als Angela Wallis.
Dat was een vrouwtje dat hij onder de pantoffel had willen houden. Haar honger naar seks overtrof alles wat hij ooit van vrouwen gekend had, en ondanks haar mannelijke agressiviteit dan hij onder de ruwe bast een passieve vrouw vermoed die hunkerde naar een tirannieke man.
Ze moest heel jong getrouwd zijn omdat haar ervaring nog beperkt was.
Er was nog een hele wereld waarbij hij haar had kunnen betrekken tot ze op de bodem van de afgrond van verdorvenheid
was gezonken. Op dit moment had hij haar kunnen nemen om alles wat ze bezat.
Wat kon het hem verdommen wat er met haar nog gebeurde? Hij zou dan alles hebben wat hij ooit gewenst had.

Jawel, hij treurde om Angela Wallis!
Hij had verwacht dat ze hem zou komen opzoeken nadat ze een week zonder hem had moeten leven. Hij had rondgehangen in het koffiehuis waar hij haar had ontmoet. Daar had hij zitten wachten met het inzicht te doen alsof ze hem niet meer interesseerde als ze hem terug zou komen halen. Hij wist hoe ver hij kon gaan om haar ertoe te dwingen... als ze ooit was gekomen om hem te vragen bij haar terug te komen.
Ze had het niet gedaan!
Hij had zelfs op het punt gestaan naar haar huis te gaan, maar dat zou zijn positie verzwakt hebben. Nee, het was beter te wachten tot zij hem zou komen opzoeken. Weken waren maanden geworden, en tegen eind november had hij haar opgegeven.
Hij had haar herinnering weggeborgen bij deze van de oude vrijster uit de Midwest, als mislukking nummer twee.

Nog een mislukking en dan was hij verloren!
Hij werd er niet jonger op. De generatie vrouwenlopers die na hem was gekomen begon voor het voetlicht te treden. Ze getuigden van dezelfde honger naar makkelijk verworven geld, en ze genoten van het voordeel van hun leeftijd. Hij had hun gadegeslagen in het koffiehuis en was zich ervan bewust geworden dat het ernstige mededingers waren.
Zet er vaart achter, Martin Sylvester Hammond. Het wordt steeds moeilijker. 
Nog een paar jaartjes en dan zie jij je genoodzaakt een baantje te zoeken in een of andere bijkeuken. Zelfs de zwarte vrouwen die je hebben nagejaagd zullen niet meer van je willen weten. Waar sta je dan?
Hij ging languit op het gras liggen, legde zijn kin in zijn handpalmen en gluurde verstrooid naar de vrouwengezichten zich afvragend wat ze nu over hem zouden denken en hoe het over een jaar zou zijn, en over twee jaar. Uiteraard waren erbij die geen snars gaven hoe de man met wie ze liepen eruit zag, zolang hij maar beschikte over het tuig en de vaardigheid om hun te neuken.

Maar deze hunkerende teven waren gewoonlijk de armste, zij die zich vastklampten aan elke cent omdat ze op de leeftijd waren gekomen waarop ze een niet ver-afgelegen toekomst begonnen te duchten. Zo zaten er ettelijke rond de picknick-tafels, weduwen en oude vrijsters die zusters van een jongere generatie vergezelden.
En toen zag hij Angela!
Ze zat op een van de picknick-banken, aan beide kanten geflankeerd door oudere, strengkijkende dames, die haar in de oren fluisterden. Hoewel ze tegenover hem zat, was haar hoofd enigszins gebogen.
Hij hield de adem in, wachtend op het moment dat ze zou opkijken en hun blikken elkaar zouden kruisen. Hij zou direct aan haar gelaatsuitdrukking merken of hem nog een kans restte, of dat zijn tweede mislukking definitief was geworden.
Kijk me aan, dacht hij.
Toe nou, baby.
Het is Martin, je mooie zwarte minnaar!
Ze leek hem anders, ouder en vermoeid. Haar haren waren verward door de wind en ze had zich niet de moeite willen geven er een borstel doorheen te halen. Ze misten de glans die hij zo goed gekend had. Haar gezicht was bleek, bijna levenloos.

Toen hij het hoofd draaide om de vrouw links van haar te zien, sprong hij snel overeind in de hoop haar aandacht te trekken. Zijn ongeduld bracht hem ertoe bijna botweg naar de babbelende groep te lopen, maar hij wist dat het resultaat rampzalig kon zijn. Het zag ernaar uit dat ze een familiale of sociale groep vormden. In beide gevallen zou haar echtgenoot wel ergens in de buurt zijn.
Angela knikte naar de vrouw links van haar en hernam dan haar vroegere houding. Ze hief het hoofd en hun blikken kruisten elkaar.
Martin glimlachte breed. Hij had gezien wat hij wenste te zien in de korte flits toen het feit dat ze hem had herkend hem vertelde wat hij wenste te weten. Er restte hem nog een kans; voor zover het Angela Wallis betrof, had hij nog niet afgedaan.

Hij keerde zich om en schudde met het hoofd naar een groep bomen op de top van de heuvel en begaf zich daarheen zonder nog een keer om te kijken. Hij was er zeker van dat ze hem achterna zou komen zodra ze aan de twee vrouwen zou kunnen ontsnappen. Opeens voelde hij zich bijzonder opgeruimd.
Hij haalde een paar keer diep adem, begon te zingen en keek naar de vogeltjes, de bomen en het groene gras. Alles wel beschouwd, redeneerde hij, was dat zijn voornaamste doel geweest toen hij naar het park kwam. De ontmoeting met Angela Wallis was eerder een gril van het noodlot.
Voor een keer in zijn verdomde leven was het noodlot hem gunstig gezind.

Hits: 2007