Hetro
Het leek wel een kinderboerderij, met al die jonge studentjes, giechelend en luid kwakend over hun stadse avonturen, terug op weg naar hun mammie en pappie. Het was een tijdje geleden dat ik studeerde, maar ik kon me niet herinneren dat ik zo geweest was, zo’n blousje-sjaaltje geval. Ook zat ik niet bij een studentenvereniging, daar ergerde ik me toen ook al aan, aan dat eeuwige gejengel en gehang aan elkaar. Ik had toen ook al niet de behoefte om 20 jaargenoten, die er allemaal hetzelfde uitzagen, elke dag te moeten zien, elke dag te moeten aanhoren of nog erger je beste vriendinnen zouden worden. Ik prees mij gelukkig zoals het toen ging en nu nog trouwens. Nu op mijn 33e had ik een handje vol vrienden, mijn studie op tijd af, woonde ik in een geweldig huis en had een leuke, goede baan. Er leek geen einde aan te komen aan de stroom mensen die de bus in kwamen.
- Hits: 6861
- Gegevens
- Geschreven door: Benno
- Categorie: Hetro
Het was nauwelijks te geloven dat de elegante verschijning aan de zijde van de nieuwe burgemeester dezelfde Rita was die ik járen geleden zo intiem had gekend....
Het was nauwelijks te geloven dat de elegante verschijning aan de zijde van de nieuwe burgemeester dezelfde Rita was die ik járen geleden zo intiem had gekend. Alleen het afgetekende zwart jurkje dat de wulpse rondingen van haar lijf accentueerde deed nog denken aan de schaamteloze meid van weleer, maar misschien moest je wel een insider zijn om dat te merken, want niemand anders in de langzaam voortschuifelende rij op weg om het paar te feliciteren met de kersverse benoeming leek daar oog voor te hebben. Maar hier, ver weg van de plaats waar zij geboren en getogen was, was zij ook een onbeschreven blad. Het was puur toeval dat ik hier na mijn studie verzeild was geraakt en nu als griffier van deze gemeente tewerk was gesteld. Weinig kans overigens dat ze me na vijftien jaar nog zou herkennen…
De burgemeester had ik natuurlijk al eerder ontmoet. Het was louter protocol dat ik hem na zijn installatie nog eens de hand moest schudden. Voordeel was dat de rij daardoor sneller opschoot. Een eenvoudige felicitatie, een warme handdruk, en volgende! Ik schoof op naar Rita en mompelde de formule die bij zo’n gelegenheid hoort. Met mijn hand in de hare keek ze me doordringend aan en een spuit adrenaline daverde door me heen toen ze weifelend vroeg: “Benno? Ben jij dat Benno?”
Ze had me wel degelijk herkend en met bonzend hart maakte ik me van haar los om me onder de receptiegangers te mengen.
- Hits: 9118