Op het werk
- Gegevens
- Geschreven door: Anoniem
- Categorie: Op het werk
Hallo beste lezer,
Ik ben een jonge man en noem mijzelf hier Gust. Verder ben ik maar een doodgewoon mannetje hoor. Stel je voor dat ik bij een grote kruidenier werk en daar op de kleintjes moet passen. Een boekhoudertje. Het woord bestaat nog, maar de functie heeft niets meer met boeken vandoen. Ik let dus op de kleintjes zodat de baas ze in het groot kan uitgeven.Gelukkig heb je bij een kruidenier wel eens wat te doen met personeel en klanten. Ook die zijn meestal saai maar af en toe maak ik zo tussen neus en lippen door nog wel eens wat mee. Mijn grootste pluspunt is mijn uiterlijk. Ik ben een zuiders type en vele vrouwen smelten voor ze het beseffen. Vandaag was zo’n dag dat alles mij lekker meezat.
Toen ik binnenkwam werd ik gelijk geconfronteerd met Mia, het leukste exemplaar van de vrouwelijke sekse die op de zaak rond loopt. Ze was getooid met blond, lang haar, een goddelijk gevormd lichaam en een paar fraaie natuurlijke stevige borsten die geen bh nodig hadden. Ze was net bezig met beide handen een haarband aan te brengen, waardoor de twee heerlijkheden extra duidelijk naar voor staken. Bovendien had ze de winkeljas nog open hangen en droeg ze vandaag een dun T-shirtje, waardoor ik vaag de vorm van een stel stevige tepels mocht bewonderen. Ik voelde mijn beste vriendje lichtjes verstijven en popelde om die borsten te vertroetelen. Maar helaas durfde deze simpele jongen dat niet. Het enige wat ik kon uitkramen was. ”hooiMia.” Zeg nu zelf; van een gedurfde aanpak gesproken. Zucht. Maar ik veerde helemaal terug op toen ik “Hoi, lekker stuk!” Terug kreeg. Ik keek haar nog even aan en ze keek brutaal terug. “Wow! Ze staan er weer goed bij vanochtend!” En ik keek naar de uitgestalde fijne vleeswaren. Oei! Bijna zou ik mij onder de uitgeklopte deurmat gaan schuilhouden. Maar tot mijn verbazing! Mia lachte, “kijken mag hoor lieverd!” Ze liet haar handen zakken en tilde de twee lustobjecten heel even op, waarna ze weer lachte. Ik droop af met mijn half verstijfde staart tussen mijn benen.
- Hits: 1217
- Gegevens
- Geschreven door: Anoniem
- Categorie: Op het werk
Thom werkt op het laboratorium van de gezondheidsinstelling waar ik ook werkzaam ben. We zijn al een tijdje elkaar wat aan het aftasten, af en toe een babbeltje, kopje koffie drinken etc.
Zo gebeurt het dat we elkaar wel heel erg leuk gaan vinden, we raken elkaar wat vaker aan, in zoverre dat het niet meer sociaal wenselijk gedrag te noemen is. Op dit laboratorium werkt hij in de avonden en weekenden regelmatig alleen. Dus als we samen late diensten hebben of weekenden werken, zijn er ruimtes waren we ongestoord even kunnen kletsen.
We beëindigen sinds kort gesprekken met een ‘vriendschappelijke’ knuffel voor zover dat mogelijk is natuurlijk op ons werk. We zitten steeds vaker op MSN en Hyves en hebben ook wel zo af en toe telefonisch contact. De sfeer is soms luchtig en soms voeren we serieuze gesprekken. Er gaan wel steeds meer dubbelzinnige opmerkingen over en weer, het onderwerp relaties komt ook wat vaker ter sprake. En er bouwt zich absoluut een seksuele spanning tussen ons op.
Op een zaterdagavond hebben we allebei een avonddienst, uiteraard op verschillende afdelingen. Ik ben niet alleen op de afdeling, maar hij wel. Uiteraard kan ik het niet maken om mijn collega lange tijd alleen te laten dus ik ben druk bezig om smoesjes te bedenken waardoor ik zo af en toe even bij hem langs kan voor een snelle knuffel. Ja, zo ver zijn al, er wordt al wat minder gepraat en meer geknuffeld. Gewoon even in zijn armen wegduiken, stevig vast gepakt worden, mmm heerlijk. Hij is een grote sterke vent, normaal postuur, ik ben 1.63 dus ik kan inderdaad lekker tegen hem aankruipen op zulke momenten. Hij ruikt ook zo lekker, het is geen aftershave, maar gewoon hij, zijn lichaamsgeur in combinatie met wasmiddel, deodorant, ik weet niet precies wat het is, maar het maakt niet uit. Zijn geur, die geur windt me enorm op. Om het maar even zo te zeggen, ik word er gewoon bloedgeil van, echt waar. Alleen dat weet hij (nog) niet…
- Hits: 1213
- Gegevens
- Geschreven door: Anoniem
- Categorie: Op het werk
“De bedoeling is dat je dit verhaal in voorstellingen van circa tien minuten aan een jong publiek voordraagt. Dat doe je drie keer per uur gedurende de hele beursdag en dat vier dagen lang. We laten je contract lopen via een uitzendbureau. Heb je een voorkeur?”
Heb ik hier de toneelschool voor gedaan? Alle begin is moeilijk, het zal wel. Suf mens. Ik geef de naam van het bureau en daarmee is het geregeld. Een baan. Net van school en nu al werk. Het klinkt positiever dan het is.
Twee poppen op mijn handen vertellen het verhaal over zielige ijsberen. Twaalf keer gedaan, nog achtenzeventig keer te gaan. Routine en sleur duiken op. Meligheid. Het is nog niet eens lunchtijd.
De jongen van de stand tegenover ons staat geboeid naar mijn poppenkast te kijken. Sterker nog, zijn donkere ogen volgen mij als koffie haal. Hij staat heel vrolijk te folderen maar telkens zie ik zijn ogen mij zoeken. Hoe oud zal hij zijn? Student? Vast wel. Lang haar, vlassig baardje, witte tanden. Die ogen, stralend en toch dwingend, ik verdrink er in en wil het ook nog.
Koffie op, voorstelling draaien. Twintig kinderen op de bankjes, geboeid kijkend naar mijn handen. Applaus, buigende handjes, gerommel van vertrekkend publiek.
Een stem: “Willen de ijsbeertjes ook een broodje?”
Niet van mijn stand, dat zijn alleen vrouwen. Ik steek mijn hoofd boven de rand uit, zijn gezicht op amper tien centimeter voor me, breed lachend. Ik wijs op de tas met fruit achterin de poppenkast.
“Nee, dank je, fruitdag vandaag.” Hij kijkt naar de pop op mijn hand.
“Het lijkt me fijn, een ijsbeer te zijn.” Zonder een antwoord af te wachten draait hij om en loopt weg richting de catering.
- Hits: 1192
- Gegevens
- Geschreven door: Anoniem
- Categorie: Op het werk
“Neukgrotje, die kan echt niet!!” riep Mariska.
“Genotsstaaf, vindt ik ook zo’n afknapper” voegde ik aan het rijtje toe.
Mariska is een collega van kantoor, een paar weken geleden liep ik onverwacht haar kamer binnen en zag nog net dat ze de pagina van Eropodium wegklikte. Ze zag aan mijn gezicht dat ze te laat was en werd een beetje rood, vooral in haar hals.
Later kwam ze in de kantine naar me toe.
“Je zag zeker wel dat ik niet ehh, niet helemaal werkgerelateerd op de computer bezig was?” Ik knikte bevestigend en gebaarde met volle mond naar de lege stoel tegenover me. Ze zette haar blad neer en ging zitten. “Ik weet dat we dat eigenlijk van elkaar moeten melden als er misbruik wordt gemaakt van dit soort dingen in de baas z’n tijd.”
“Dat zou wel moeten ja,” antwoordde ik plagerig. “Maar eh, schrijf je zelf ook verhalen?” vroeg ik er maar meteen achteraan om het gesprek een wat prettiger wending te geven. Ze keek me een beetje verrast en tegelijkertijd een beetje opgelucht aan.
“Ik probeer het wel, maar echt tevreden ben ik nog niet over mijn probeersels.”
“Dat heb ik nou ook” zei ik, “het is moeilijker dan je denkt, sommige verhalen zijn zo makkelijk geschreven dat je denkt dat het heel eenvoudig is.”
“Jij?” keek ze me ongelovig aan, “schrijf jij erotische verhalen?”
“Dacht je soms dat mannen met een stropdas en een pak daar niet toe in staat zijn of zo?”
“Nja, ik dacht eigenlijk helemaal niks, dat is waar.”
- Hits: 1227
- Gegevens
- Geschreven door: Anoniem
- Categorie: Op het werk
Ingezonden in het kader van het thema van de maand januari: twee gezichten.
De hotelkamer was als alle moderne hotelkamers waar ook ter wereld. Strak en hoekig vormgegeven, donker hout afgewisseld met lichte vlakken, voorzien van alle moderne speeltjes en schoon. Zelfs de kunst aan de muur was uitwisselbaar, al was er niemand die daar op lette. Naast het dubbele bed stonden twee fauteuils met een klein tafeltje ertussen. De ene stoel was leeg, op de andere zat een lange vrouw met kort, blond haar. Ze was gekleed in een mooi broekpak dat prachtig bij haar lange, slanke gestalte paste en ook haar blouse en laarzen straalden kwaliteit uit. Haar gezicht was met weinig middelen zorgvuldig opgemaakt, haar mooie symmetrische gezicht en gave huid hadden weinig nodig.
Er was echter niemand die op dat moment oog had voor de schoonheid van die vrouw en wel omdat de enige andere persoon in de kamer bij de blonde vrouw op schoot zat. Het was een vrouw gekleed in een mantelpakje wiens rok opgeschoven was. Ook zij was verder zakelijk gekleed, al had ze lang, donker haar en was duidelijk kleiner van stuk dan degene haar verwende. Het was doodstil in de kamer. De hand was opgehouden te bewegen en de kleine, donkerharige had haar ogen gesloten, haar gezicht vertoonde de tekenen van een mens die net het ultieme genot ervaren had. Voor een ogenblik zaten ze doodstil, een verstild moment van geluk in een harde wereld.
- Hits: 1164