Op het werk
- Gegevens
- Geschreven door: Anoniem
- Categorie: Op het werk
“Nee, het spijt me ontzettend, ik kan verder niets voor u doen. De kamer die voor u is gereserveerd, is de enige die we nog hebben. De rest van de kamers is bezet of ook gereserveerd”. Daar staan we dan, collega Hans en ik, bij de balie van het hotel. Wat nu te doen?
We waren zeer vereerd dat we dit internationale congres mochten bezoeken. Vijf dagen lang een luxe leven in een duur hotel. Overdag werken, ’s avonds lekker vrij. We zagen het al helemaal voor ons. We zouden echt niet de hele tijd in het hotel blijven bivakkeren, maar in de avonduren een taxi bestellen en de grote stad bekijken, musea bezichtigen, misschien een theater in of heerlijk uit eten.
Hans, het is een aardige jongeman. Nog maar een paar jaartjes in dienst bij ons bedrijf, maar al snel geliefd. Vooral bij de vrouwelijke collega’s. Want Hans heeft mooie krulletjes, een vrolijke lach en is altijd vol energie.
En toen kwam daar de interne mailing over het congres. Of je je even op wilde geven, of je er heen wilde met een collega. “Wil jij er ook heen?”, had Erna, mijn maatje gevraagd. Erna is getrouwd en heeft kinderen. Het was haar ook opgevallen dat Hans een lekker ding is. Dus toen ik bevestigend had geantwoord, grapte ze: “Ja met Hans zeker, ha ha ha!”
- Hits: 1273
- Gegevens
- Geschreven door: Anoniem
- Categorie: Op het werk
Als keurige, vier en veertig jarige vrouw, had ik al jarenlang een relatie met dezelfde man. Hoewel we het samen goed hadden, was de spanning er wel wat van af. Erg heb ik dat echter nooit gevonden. Vertrouwen en veiligheid was voor mij een belangrijk aspect in een relatie.De sensatie van het verliefd zijn, had zich dan ook al jaren geleden afgespeeld. Dat vreemde, kriebelige, zinderende gevoel, was tot diep in het laatje van mijn historie weggestopt. Niets in mij had het vermoeden, dat iets of iemand de situatie zou kunnen veranderen. Toch sloop het na al die jaren onbewust bij me naar binnen. In beginsel latent aanwezig, om zich op latere momenten heftig te manifesteren.
Het vlindergevoel had alles te maken met een mannelijke collega bij ons op het werk. Meer dan een half jaar geleden werd hij aangesteld als teammanager op de ICT-afdeling van ons bedrijf. Gaandeweg, weekte zijn humor en filosofische inslag, iets bij me los. Hoewel hij een stuk jonger was dan ik, was zijn aandacht voor mij goed merkbaar.
Op de raarste momenten kwam hij met iets gewoons aanzetten, zoals thee of koffie en op de normaalste momenten met iets aparts. Zo bracht hij onverwacht een pluche knuffelhond op kantoor, omdat ik mijn eigen hond niet mee naar het werk mocht nemen. Ook zat ons mailverkeer vol humor en flauwe grappen. In de Libelle had ik echter gelezen dat het om een hormonaal stofje gaat. Een mens zou op zijn hoogst achttien maanden met het verliefdheids virus worden begiftigd. Zodoende vatte ik het plan op er niet aan toe te geven. Uiteindelijk zou het als vanzelf toch wel weer verdwijnen.
- Hits: 1158
- Gegevens
- Geschreven door: Anoniem
- Categorie: Op het werk
Hé, stuk, wat doe je vanavond?”.
Glimlachend kijk ik om. Net als op de school waar ik vandaan kom, lig ik al snel goed bij de jongens. Mede omdat ik nieuw ben, denk ik. Alhoewel, op de vorige school was het precies hetzelfde. Misschien komt het wel door datgene, waardoor in het verleden vrouwen wel tot heks werden uitgeroepen. Ik heb namelijk lang, rood krullend haar, tot over mijn billen. In combinatie met mijn lange benen en grote, grijsblauwe ogen, lijkt dat een reden voor de vele aandacht. De keerzijde is echter dat ik me amper even kan terugtrekken in mijn eigen isolement. Zodoende baal ik er nogal eens van. Misschien speelt mijn ervaring met de nodige jongens op de vorige school ook mee. Altijd machofiguren die zich opwierpen. Het was zelfs zo erg, dat ik nota bene amper mijn eigen keuzes kon maken als het om jongens ging. Als ik mijn oog op een ander liet vallen dan op de macho's uit de populaire groep, ontstond er meteen een vreemd soort psychologie. Als het om een jongen ging die tot de groep behoorde was hij opeens de held, was het iemand die buiten de groep viel, werd hij genegeerd en geweerd. Een paar keer heb ik het bewust uitgetest, en elke keer bevestigde het mijn ervaring.
- Hits: 1280
- Gegevens
- Geschreven door: Anoniem
- Categorie: Op het werk
Vanwege mijn werk ben ik gevraagd om mee te werken aan de opbouw van een nieuw pand. In een klein kernteam maakten we kennis en spraken door hoe het proces aan te gaan. De voorzitter is een vrouwelijke directeur van een reeds bestaande instelling van de organisatie. Toen ik haar zag was ik meteen verkocht. Ze is iets ouder dan ik. Goed gekleed, spreekt prettig, heeft een leuke lach, half lang bruin haar, een mooie mond en een paar ondeugende grijs, blauwe ogen. Het prettigst voor mij is nog wel dat ze een lekker figuur heeft. Haar fijne enkels lopen geleidelijk uit naar lekkere stevige bovenbenen. Haar slanke taille in combinatie met de manier hoe ze zich kleedt, accentueren haar rondingen goed. Ze ziet er altijd correct en sexy uit.
In het team werden de taken verdeeld. Ik zou met haar een stuk schrijven over de nieuwe locatie. Zo rijd ik met haar in mijn auto naar de locatie toe. Gezellig pratend zit ze naast me. In mijn ooghoeken zie ik hoe ze haar handen op haar knieën legt. Haar rok schuift iets omhoog, waardoor een stuk van haar bovenbenen zichtbaar wordt. Als mijn blik er op valt, begint er van binnen iets te kriebelen. Hoewel haar verrukkelijke dijen onder haar rok verdwijnen, komen door de pose, haar aantrekkelijke, geleidelijk oplopende bovenbenen erg goed uit. Ik moet mijn handen in bedwang houden, om niet even lekker over haar benen te wrijven. De locatie aangedaan hebbende, lopen we naar de bouwkeet. Als ze het onhandige trappetje op wil gaan, struikelt ze en vang ik haar op. Ze valt tegen me aan en even voel ik haar stevige kont tegen me aandrukken. Hoewel ze zich ervoor geneert, gaat er een warm gevoel door me heen. De gedachte aan een stevige wip met haar bekoort me intens. Een paar dagen later zitten we in een restaurant de boel nog eens door te nemen. Het wordt een lange en late sessie. Ze kijkt op haar horloge.
- Hits: 1291
- Gegevens
- Geschreven door: Anoniem
- Categorie: Op het werk
Daar zit je. Enkele rijen voor me in de kleine aula, ontspannen onderuit gezakt. Mijn ogen volgen de bewegingen van je handen haast gedachteloos. Dan gaat mijn blik iets hoger, naar je gezicht, ik vang een glimp op van je mooie ogen, die altijd zo ontdeugend flikkeren. Wat denk je dan? Mijn blik glijdt traag terug naar je handen, wat zou je daar allemaal mee kunnen doen? Zou je erin slagen me helemaal gek te maken? Zou je… Ik schud mijn hoofd, de gedachten verjagend, en probeer me weer op de les te focussen.
Tevergeefs, al gauw merk ik dat ik weer wegdroom…
Ik zit naast je, achterin de aula, en ook al praten we niet, we zijn ons zo bewust van elkaars aanwezigheid dat we geen woord horen van wat er vooraan nu eigenlijk gezegd wordt. Ik blik voorzichtig opzij, net op het moment dat jij dat ook doet. Voor enkele tellen, die plots heel lang lijken te duren, hou je mijn blik gevangen. Dan zie ik dat je blik afglijdt naar beneden. De mijne volgt als in een reflex, en ik voel dat ik bloos: met dit truitje geef ik je wel een heel mooi uitzicht. Ik kijk voorzichtig weer omhoog, maar als ik de glimlach om je lippen zie krijg ik mijn zelfvertrouwen terug en kijk je brutaal aan.Wat zie ik nu? Word je hier verlegen van? Je kijkt even weg, ik zie je diep ademhalen. Ik kan een glimlach niet onderdrukken, krijg je het nu al moeilijk?Als het van mij afhangt is dit spelletje nog maar net begonnen…
Weer kijk ik naar je handen, en laat mijn blik langs je armen omhoog dwalen. Ik kijk je even aan, dan vervolgen mijn ogen hun weg, deze keer naar beneden. Je ziet me kijken en ik merk dat je even gaat verzitten. Als ik nu opkijk, kijk ik je recht in de ogen. Ik zie hoe je onbewust je lippen vochtig maakt. Ik glimlach nu openlijk, daag je uit met mijn ogen. Wat ga je doen?
- Hits: 1162